Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

Κυριακή ΙΕ Λουκᾶ, τοῦ Ζακχαίου (27-1-2013)



Λέμε συνήθως, γαπητοί μου, τι δέν πρέπει νά εμαστε τν κρων, λλά νά κολουθομε τήν μέση καί βασιλική δό. Ατό εναι λήθεια, μως δέν σχύει πάντοτε. Π.χ. ταν λέει Χριστός, γαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ξ λης τς ψυχς σου καί ξ λης τς διανοίας σου, σημαίνει τι στήν περίπτωση ατή πρέπει νά εμαστε τν κρων.
πάρχουν μέ λλα λόγια περιπτώσεις, κατά τίς ποες πρέπει νά παίρνουμε τά κρα. Τότε μέση δός δέν εναι καλή, δέν εναι ἡ ἐνδεδειγμένη. Εναι δεγμα νικανότητας καί λλειψης ζήλου. Τότε θά καταντήσουμε βουλοι καί ναποφάσιστοι. Τό θέμα εναι νά γνωρίζουμε πότε καί μέχρι ποιοσημείου θά φτάσουμε στά κρα. Ατά θά δείξουν, τι εμαστε νθρωποι ζωντανοί, ζηλωτές μέ τήν καλή ννοια. Θά χουμε ζλον κατ᾿ ἐπίγνωσιν, πως λέει ὁ ἀπόστολος Παλος.
να τέτοιο παράδειγμα μς παρουσιάζει Εαγγελιστής Λουκς στό σημερινό εαγγελικό νάγνωσμα. Εναι συνάντησις τοΧριστομέ τόν Ζακχαο τόν ρχιτελώνη. 
Ζακχαος πάντοτε πιανε τά κρα. Τό να κρο ταν, τι διαφοροσε τελείως γιά τόν κόσμο καί τό λλοτι δειξε πολύ μεγάλο, τρομερό νδιαφέρον γιά τόν κόσμο. Ατό φαίνεται πολύ παράξενο. Πς μπορον νά συμβαίνουν καί τά δύο; Καί μως εναι λήθεια, τσι γινε.
Στήν ρχή, πρίν γνωρίσει τόν Χριστό, διαφοροσε γιά τό τί θά πεῖ ὁ κόσμος γιά τό τομό του καί τίς πράξεις του. Σκοπό εχε νά πλουτίσει ες βάρος τν λλων. Γι᾿ ατό ρπαζε, τούς κατέκλεβε, σάν ρχιτελώνης πού ταν. διαφοροσε γιά τό ν χει ὁ ἄλλος δέν χει καί θά δυστυχε, θά ποφέρει. Δέν τοῦ ἔνοιαζε καθόλου γιά τό τί λεγε κόσμος ες βάρος του, τι λοι τόν κατηγοροσαν, τόν περιφρονοσαν καί πέφευγαν κόμη καί νά τόν χαιρετήσουν.
Λοιπόν τό πάγγελμά του ταν συνυφασμένο μέ κλοπές καί δικίες, μέ πολλές-συνεχες μαρτίες. πέκτησε περιουσία τεράστια, μά δέν ερισκε κανοποίηση στά πλούτη του. Τοῦ ἔλειπε κάτι πολύ βασικό-βασικότατο: ἡ ἀναπαυμένη συνείδησις καί Θεός.  Τελικά δέν μποροσε νά ναπαυθεστά πολλά του χρήματα καί στήν κοσμική ζωή. Διψοσε γιά τήν προσωπική του σωτηρία καί τήν σωτηρία λόκληρης τς οκογένειάς του. Ὁ ἄνθρωπος σο διεφθαρμένος καί ν εναι, σο καί νά καλύψει τήν θεϊκή φλόγα τς ψυχς του, πάντοτε θά μένει μία μικρή σπίθα χωμένη μέσα στήν στάχτη, στά κατάβαθα τς καρδις.
διαφόρησε ντελς καί περιφρόνησε τελείως τόν κόσμο, ταν νέβηκε πάνω στήν συκομορέα, γιά νά δετόν Χριστό. Ὁ ἀρχιτελώνης, τί ντροπή! νεβαίνει πάνω στό δέντρο σάν να μικρό σκανταλιάρικο παιδί. Σκαρφαλώνει σάν να γατί. Τό θεωρετε πλό καί εκολο ατό; Ξέρετε πόσοι μορφασμοί ποδοκιμασίας γιναν; Τί πικρόχολα σχόλια, πόσες δικες κρίσεις καί φίθυροι, πόσα ερωνικά χαμόγελα, πόσα φαρμακερά μειδιάματα; Καί μως ὁ ἴδιος διαφορεπαντελς. Τούς γράφει λους στά παλιά του τά παπούτσια.
ζλος του ταν σφοδρός, ἡ ἐπιθυμία του τεράστια, χι πλς νά δετόν Χριστό πό περιέργεια, πως οπολλοί, λλά νά τόν γνωρίσει. Νά τόν δεμέ τά μάτια του, νά τόν κούσει μέ τά ατιά του. Δέν θέλει νά ρωτήσει τούς λλους γιά τόν Χριστό. Θέλει ὁ ἴδιος νά πικοινωνήσει  προσωπικά μαζί του καί νά φεληθε. Γι᾿ ατό δείχνει τέλεια διαφορία γιά τόν κόσμο καί τά σχόλια τοκόσμου. ζλος του τόν κάνει νά περιφρονήσει τόν κόσμο. Χριστός τόν χει συναρπάσει κυριολεκτικά. τσι κατέπνιξε τούς τυχόν δισταγμούς του.
Νά λοιπόν εδαμε πς καί γιατί τόσο πολύ περιφρονετόν κόσμο.
λλά πό τήν λλη πλευρά νδιαφέρεται γιά τόν κόσμο. σχολεται μέ τόν κόσμο. Πότε; φογνώρισε τόν Χριστό. γνωριμία του μέ τόν Χριστό τόν κανε λλοννθρωπο, τόν λλαξε ριζικά. Τώρα πηγαίνει στό λλο κρο. (Πάλι σέ κρο). Τό μεγάλο, ελικρινές νδιαφέρον καί ζλος του τόν θον νά ξεγυμνώσει τήν ψυχή του. Εναι εκολο; ντε, κάντε το νά δομε; 
Κύριε, εναι μαρτωλός, εμαι κλέφτης καί πατεώνας. Μέχρι τώρα καλωσύνη δέν κανα σέ κανένα, μόνο ρπαζα καί δικοσα. Γράφει εαγ. Λουκς, σταθείς πρός τόν ησον, πού σημαίνει στάθηκε μπροστά στόν ησο, στάθηκε ρθιος μέ πισημότητα, μέ τήν σταθερή πόφαση νά διορθώσει τήν ζωή του καί νά διορθωθεκαί ὁ ἴδιος. Εναι αστηρός μέ τόν αυτό του. Ατή εναι ελικρινής μετάνοια. 
χω μεγάλη περιουσία. Τήν μισή τήν μοιράζω στούς φτωχούς. Τήν δίνω πρόθυμα, μέ τήν ψυχή μου, χωρίς κανείς νά μέ κβιάζει. Ατό παγόρευε συνείδησίς του καί Θεός. πάρχουν κόμη πολλοί, πού τούς δίκησα. Σ᾿ ατούς δέν δίδω λλά ποδίδω, πιστρέφω  στό τετραπλάσιο πό ,τι τούς πρα. Εναι χρέος μου νά τό κάνω.
φαρισαος τς γνωστς παραβολς καυχτο τήν ρα τς προσευχς, τι δινε ς λεημοσύνη τό 1)10 πό ατά πού εχε. τσι ριζε Μωσαϊκός νόμος. ζλος τοΖακχαίου καί τό μεγάλο νδιαφέρον του γιά τόν κόσμο τόν κάνει νά ξεπεράσει τόν νόμο καί τήν νέργεια τοφαρισαίου. Ατός τώρα δίνει τά μισά, τά 5)10. Γι᾿ ατό καί Χριστός τόν μειψε. πό τόσο πλθος ατόν μόνο πρόσεξε. Ατόν εδε. Ατόν πλησίασε. Σ᾿ ατόν στάθηκε. Μέ ατόν μίλησε. Στό δικό του σπίτι πγε. Μαζί του κάθησε καί φαγε. Γι᾿ ατόν βεβαίωσε, τι σωτηρία τοκτούτῳ ἐγένετο. Τό σπουδαο εναι, τι δέν σώθηκε μόνο Ζακχαος, λλά ὁ ἴδιος γινε ατία νά σωθεκαί λόκληρη οκογένειά του. 
γαπητοί μου, 
Εναι ραο πργμα νά μάθει κανείς νά νδιαφέρεται γιά τόν κόσμο, λλά καί νά διαφορεγιά τόν κόσμο. Νά διαφορεγιά τό κοσμικό ρεμα, πού πικρατε. Καλό εναι νά διαφορεγιά συνήθειες καί τάσεις, πού διαδίδονται στόν κόσμο, ταν ατές στρέφωνται κατά τς ληθείας καί κατά τοΧριστο.
Πρίν πό κάποια χρόνια ρθε μόδα μέ τά μακρυά μαλλιά καί γέμισε λος κόσμος μέ μακρυμάλληδες σάν νά ταν πρόβατα καί λογα μέ χαίτη. κανε νας μία νοησία, βαλε σκουλαρίκι στό ατί καί σάν μεταδοτική ρώστια διαδόθηκε στό νδρικό φύλο. τσι πολλοί νέοι, λλά καί μεγαλύτεροι στήν λικία, κόμη καί παπποδες κρέμασαν σκουλαρίκια στά ατιά τους καί γιναν καταγέλαστοι πό τούς σοβαρούς νθρώπους. 
Πολλοί ρχονται στό Ναό κατά τίς μεγάλες γιορτές, γιά νά δον κόσμο, γιά νά τούς δεῖ ὁ κόσμος. χι γιά νά φεληθον, γιά νά συμμετάσχουν στό μυστήριο τς θείας Εχαριστίας. χι γιά νά προσευχηθον, νά κούσουν τό κήρυγμα τς κκλησίας. τσι γίνονται σταγόνα, πού χάνονται στόν κεανό, πού τούς παρασύρει τό κμα, γίνονται χαλίκι, πού τό σοπεδώνει ὁ ὁδοστρωτήρας.
μες πό τήν μιά πρέπει νά διαφορήσουμε γιά τά σχόλια τοκόσμου καί τίς σφαλμένες πόψεις του. πό τήν λλη νά δείξουμε νδιαφέρον γιά τόν κόσμο. Νά σχοληθομε μαζί του. Νά προσπαθήσουμε νά τόν φέρουμε κοντά στόν Χριστό. Νά πανορθώσουμε τίς δικίες, πού κάναμε. Νά πιστρέψουμε ,τι πήραμε καί δέν μς νήκει. Νά πιστρέψουμε τά δανικά, πού μς δωσε ὁ ἄλλος στή δύσκολή μας ρα. Μή κάνουμε τώρα πώς δέν καταλαβαίνουμε.
γαπητοί μου,
Πολλοί βλέπουμε τόν αυτό μας στό πρτο μέρος τοΖακχαίου, στήν δικία καί στήν κμετάλλευση. Καιρός εναι νά τόν μιμηθομε καί στό δεύτερο. Δηλαδή στήν ναζήτηση τοΧριστοκαί  στήν διόρθωση, στήν μεταστροφή.
Μή μς πασχολεκαί μή μς νδιαφέρει τόσο πολύ γνώμη τοκόσμου, πού κεται στό πονηρό. Πρωτίστως νά μς νδιαφέρει γνώμη τοΘεο, γιατί κενος θά μς κρίνει, χι κόσμος. κενος θά μς δικάσει. Μπροστά σ᾿ Ἐκενον θά παρασταθομε κάποτε. κενος θά μς σώσει. πό κενον θά λάβουμε τήν μοιβή μας. κενος θά μς νοίξει τίς πλες τοορανο.πό κενον νά κούσουμε κι᾿ ἐμες τά λόγια πού πηύθυνε στόν Ζακχαο: Σήμερον σωτηρία τοκτούτῳ ἐγένετο. μήν




                                    

Δεν υπάρχουν σχόλια: