Κοίμησις τῆς Θεοτόκου (15-8-2011)

Τῇ ἐνδόξῳ κοιμήσῃ σου οὐρανοί ἐπαγάλλονται.

Χαρά μεγάλη ἔχουμε σήμερα, ἀγαπητοί μου. Χαρά μεγάλη σέ οὐρανό καί γῆ. Γιορτάζουν ἄγγελοι ψηλά στόν οὐρανό. Γιορτάζουν καί οἱ ἄνθρωποι, οἱ χριστιανοί ὅλης τῆς γῆς. Ἕνα τροπάριο τῆς ἑορτῆς μᾶς τό λέει πολύ ὡραῖα: Τῇ ἐνδόξῳ κοιμήσει σου οὐρανοί ἐπαγάλλονται καί ἀγγέλων γέγηθε τά στρατεύματα, πᾶσα ἡ γῆ δέ εὐφραίνεται.

Γιατί αὐτή ἡ χαρά; Γιατί αὐτό τό πανηγύρι; Γιατί σήμερα γιορτάζει ἡ μάνα μας, πού εἶναι ἡ βασίλισσα τῶν ἀγγέλων. Χαιρόμαστε καί πανηγυρίζουμε, γιατί δέν ἔχουμε θάνατο, ἀλλά κοίμηση. Ἔχουμε ἀνάσταση καί μετάσταση. Ἔχουμε ἄνοδο μέ δόξα πολλή στόν οὐρανό.

Θάνατος, ὅπως τόν γεύθηκαν οἱ γενεές τῶν ἀνθρώπων, δέν ὑπάρχει. Ἄς πᾶμε στή Γεθσημανῆ, θά διαπιστώσουμε ὅτι ὁ  τάφος τῆς Παναγίας εἶναι κενός, ἄδειος. Σέ παλαιότερη ὁμιλία μας εἴπαμε, ὅτι ἕνας τάφος εἶναι ἄδειος, ὁ τάφος τοῦ Χριστοῦ. (Τότε μιλούσαμε γιά τούς ἀρχηγούς τῶν θρησκειῶν). Ἕνας ἀκόμη τάφος εἶναι κενός, αὐτός τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Αὐτή πού γέννησε τήν ζωή, μεταφέρεται διά μέσου τοῦ θανάτου της  πρός τήν ζωή. Ὁ τάφος δέν μπόρεσε νά τήν κρατήσει. Δέν εἶχε τήν δύναμη νά τήν κρατάει φυλακισμένη ὁ ἄδης. Τό σῶμα της τό πανάγιο γιά λίγο παρέμεινε στόν τάφο καί κατόπιν  ἔφυγε γιά τούς οὐρανούς μαζί μέ τήν ψυχή της. Ὁ τάφος καί ὁ θάνατος δέν μπόρεσαν νά κρατήσουν τό σῶμα ἐκεῖνο, πού ἔγινε δοχεῖο τοῦ Θεοῦ καί πηγή τῆς ζωῆς. Τάφος καί νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν, λέει τό κοντάκιο τῆς ἡμέρας.  Μόνη αὐτή ἀπό τούς ἀνθρώπους, μέ τό θεοδόξαστο σῶμα της, βρίσκεται στόν οὐράνιο παράδεισο μαζί μέ τόν Χριστό.

Ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία, αὐτοί οἱ δύο ἄδειασαν γιά πάντα τούς τάφους. Ἐξαφάνισαν τήν ἔννοια τοῦ θανάτου. Τώρα μόνο ζωή βασιλεύει. Ζωή πολιτεύεται, γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στόν κατηχητικό του λόγο, πού διαβάζουμε τό Πάσχα.

Παρατηρώντας τό θεομητορικό μνῆμα, αἰσθανόμαστε τόν θάνατο διαφορετικά. Ὁ τάφος μέ τήν ταφόπλακα  δέν σκεπάζει τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη γιά πάντα, ἀλλά τόν βλέπουμε ὅπως ὁ πατριάρχης Ἰακώβ σάν σκάλα, πού πατάει σταθερά στόν ἀνοιχτό τάφο καί φτάνει στόν οὐρανό. Τό μνῆμα γίνεται κλῖμαξ, ἡ μετάγουσα τούς ἐκ γῆς πρός οὐρανόν. Μετά ἀπό αὐτό εἶναι νά μή χαιρώμαστε;

Ἕνα δεύτερο στοιχεῖο τῆς ἑορτῆς θά ἤθελα νά ὑπογραμμίσω, πού καί αὐτό εἶναι πολύ σημαντικό. Ὁ Χριστός μετά τήν ἀνάληψή του δέν ἐγκατέλειψε τήν γῆ καί τούς ἀνθρώπους. Τό ὑποσχέθηκε καί κράτησε τόν λόγο του. Μεθ᾿ ὑμῶν εἰμί πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀλλά καί ἡ Κυρία Θεοτόκος, δέν βρίσκεται μόνο ψηλά στόν οὐρανό  καί μακρυά μας. Εἶναι πολύ κοντά μας, δίπλα μας. Ἀφουκράζεται τόν πόνο μας, γνωρίζει τά προβλήματά μας, βλέπει τήν ἀγωνία καί τόν ἀγώνα μας. Τρέχει γιά νά μᾶς βοηθήσει. Ἐνδιαφέρεται γιά μᾶς, τά παιδιά της. Πρεσβεύει γιά ὅλους μας. Εἶναι πρεσβεία θερμή καί τεῖχος ἀσπροσμάχητον. Στό ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς ψάλλουμε, ἐν τῇ κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε.

Μά οὔτε καί οἱ Ἅγιοι μᾶς ἐγκαταλείπουν. Βρίσκονται πάντοτε μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς, σάν νέφος μαρτύρων. Ἀκόμη, ὅταν ὁ Θεός θελήσει καί μᾶς καλέσει κοντά του, οὔτε ἐμεῖς  θά ἀφήσουμε τήν γῆ γιά πάντα. Ἐνῷ θά περιμένουμε ψηλά τούς ζωντανούς ἀδελφούς μας, θά τούς βλέπουμε, θά τούς ἀγαποῦμε καί θά προσευχώμαστε γιά ὅλους.

Ὑπάρχει πιό μεγάλο, πιό σωτήριο καί περισσότερο χαρούμενο μήνυμα ἀπό τήν κοίμηση τῆς Θεοτόκου; Ὁ κάθε τάφος πού ἀνοίγεται στή γῆ, δέν εἶναι τέρμα, οὔτε διάλυση καί ἐξαφάνιση, ἀλλά εἶναι ἡ ἀρχή τῆς αἰώνιας ζωῆς, ζωῆς στόν οὐρανό μέ τόν Χριστό καί τήν Παναγία.

Τρίτο σημεῖο καί πιό πρακτικό. Ἡ Παναγία εὐαρεστεῖται καί ἀναπαύεται, ὅταν μᾶς βλέπει νά ἀγωνιζώμαστε γιά τήν σωτηρία μας. Ἡ ἴδια ἀγωνίσθηκε πολύ, ἀλλά μέ τρόπο ἀφανῆ, ἐνῷ δέν τό εἶχε ἀνάγκη, γιατί δέν εἶχε δικές της ἁμαρτίες. Ἀγωνίσθηκε ὅμως, γιά νά μᾶς ἀφήσει παράδειγμα τελείας ἀσκήσεως. Στή Γεθσημανῆ, ὅπου ἔκανε τίς μετάνοιές της, οἱ πλάκες βαθούλωσαν, φαγώθηκαν, ἔλειωσαν ἀπό τίς πολλές μετάνοιές της. Γι᾿ αὐτό σέ ὅσους ἀγωνίζονται γίνεται θερμή προστάτης καί βοηθός, ὑπέρμαχος σύμμαχος.

Σᾶς ὑπενθυμίζω, ὅτι ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία τήν ἔβαλε ἐγγυήτρια γιά τήν μετάνοιά της. Καί ἐκεῖ στήν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου, πού ἀγωνιζόταν, ἡ ἴδια ἡ Παναγία τήν παρηγοροῦσε μέ τίς θεῖες ἐμφανίσεις της. Στό ἄκουσμα τοῦ ὀνόματός της πολλοί δέν μποροῦν νά συγκρατήσουν τά δάκρυά τους, ἀπό τήν μεγάλη ἀγάπη καί εὐλάβεια πού τρέφουν στό πάνσεπτο πρόσωπό της. Καί μόνο ἡ ἐνθύμησή της ἁγιάζει τόν ἄνθρωπο. Ἔλεγε ὁ μακαριστός π. Ἀθανάσιος ὁ Ἰβηρίτης, ὅτι ἡ ἀγάπη πρός τήν Θεοτόκο σώζει τόν ἄνθρωπο καί ἄς μή ἔχει ἔργα.

Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος δέν ἔδωσε τήν προσοχή της σέ κανένα κτίσμα. Δέν προσηλώθηκε σέ τίποτε κοσμικό. Ἡ σκέψη της καί τό ἐνδιαφέρον της ἦταν πότε θά πάει νά συναντήσει τόν Ἰησοῦ Χριστό. Πάντοτε ἑτοιμαζόταν γιά τήν ἀναχώρησή της γιά τόν οὐρανό.

Ἄγγελος Κυρίου τήν εἰδοποίησε καί ἡ Παναγία ἑτοιμάσθηκε. Εἶναι εὐλογία Θεοῦ νά εἰδοποιοῦνται οἱ ἐκλεκτοί τοῦ Θεοῦ γιά τήν ἔξοδό τους ἀπό αὐτόν τόν μάταιο κόσμο. Ἐνῷ ἀντίθετα εἶναι κακό πρᾶγμα ὁ αἰφνίδιος θάνατος. Γι᾿ αὐτό στίς δεήσεις τῆς Ἐκκλησίας παρακαλοῦμε τόν Θεό νά μᾶς διαφυλάξει ἀπό αἰφνίδιο θάνατο. Ἄν αὐτός πού πρόκειται νά κάνει ἕνα ὀλιγοήμερο ταξίδι ἑτοιμάζεται μέρες πρίν, πόσο ἐμεῖς πρέπει νά ἑτοιμαζώμαστε γιά τό αἰώνιο ταξίδι μας; 

Θά πρέπει νά τακτοποιήσουμε ὅλες τίς ὑποθέσεις τοῦ σπιτιοῦ μας. Νά μή ἀδικήσουμε κανένα παιδί μας. Ἀργότερα θά σκοτωθοῦν μεταξύ τους καί θά φταῖμε ἐμεῖς. Ὅλα νά κανονιστοῦν καί νά μοιρασθοῦν μέ δικαιοσύνη.

Ἡ Παναγία μοίρασε ὅλα ὅσα εἶχε, ἔδωσε ἐλεημοσύνη μέ τά ἴδια της τά χέρια. Πολλοί γλεντοῦν τήν ζωή τους, ξοδεύουν μέσα στήν ἀσωτεία καί μετά τόν θάνατό τους ἀφήνουν παραγγελία, νά δώσουν σέ κάποιο ἵδρυμα, ὅταν πλέον οἱ ἴδιοι δέν θά ζοῦν καί δέν τά χρειάζονται. Αὐτό ὅμως δέν εἶναι ἐλεημοσύνη.

Ἡ Παναγία, ἀφοῦ ὁ Κύριος ἀναλήφθηκε στούς οὐρανούς, δέν εἶχε ἄλλο παιδί κοντά της. Ἄς παρατηρήσουμε ὅμως στήν εἰκόνα τῆς κοιμήσεως, πόσοι μαζεύτηκαν στό θάνατό της; Πάρα πολλοί. Ὁ ἀπ. Παῦλος ἀπό ἐδῶ ἀπό τήν Μακεδονία, ὁ Πέτρος ἀπό τήν Ρώμη, ὁ Θωμᾶς ἀπό τίς Ἰνδίες. Ὅλοι οἱ ἀπόστολοι καί πολλοί Ἱεράρχες ἔγιναν ἀστροναῦτες. Σύννεφα τούς ἅρπαξαν καί τούς μετεφεραν στήν Σιών γιά τήν κηδεία της Θεομήτορος. Αὐτό θέλει νά μᾶς διδάξει, ὅτι στίς κηδεῖες διακόπτουμε τήν ἐργασία μας, γιά νά πᾶμε στόν κεκοιμημένο ἀδελφό μας, νά ἐκπληρώσουμε χρέος ἱερό. Εἶναι καλό γιά τόν ἴδιο τόν κεκοιμημένο, γιά τούς δικούς του, ἀλλά καί γιά μᾶς.

Σύν τοῖς  ἄλλοις στήν κηδεία πᾶμε νά ἀκούσουμε ἕνα κήρυγμα. Ὁ καλύτερος ἱεροκήρυκας εἶναι ὁ κεκοιμημένος.  Ἄς μή ἔχει στόμα, ἄς μή ἔχει φωνή. Φωνάζει σέ ὅλους καί λέει ματαιότης, ὅλα τά τοῦ κόσμου τούτου εἶναι μάταια, μετανοεῖστε ἐπί τέλους εἰλικρινά καί μή δένετε μέ αὐτά τίς ψυχές σας.

Ἀδελφοί μου,

Ἡ Παναγία μας εἶναι προστάτης καί βοηθός, δάσκαλος καί ὁδηγός μας. Νά ἀξιοποιήσουμε τήν μεσιτεία της, τίς πρεσβεῖες της, πού ἔχουν μεγάλη δύναμη. Γονυπετεῖς νά τήν παρακαλοῦμε, νά μᾶς ἐνθυμεῖται στήν ἐπουράνια δόξα της καί νά πρεσβεύει στόν παντοκράτορα Υἱό της γιά μᾶς, γιά τήν σωτηρία μας, γιά τήν σωτηρία ὅλου τοῦ κόσμου. Ἀμήν.-

Ἑσπερινός τῆς Παναγίας 2008.

Μέσα στή μέση ἀκριβῶς τοῦ Δεκαπενταυγούστου γλυκά χτυποῦν οἱ καμπάνες τῶν Ἐκκλησιῶν καί μᾶς προσκαλοῦν νά τρέξουμε μέ λαχτάρα, νά γεμίσουμε τούς Ναούς καί νά ὑμνήσουμε, νά προσκυνήσουμε τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, μά καί δική μας μητέρα, τήν Παναγία.

Ἡ ἁγία Ἐκκλησία γνωρίζει βαθειά τόν ἄνθρωπο καί ξέρει πολύ καλά, ὅτι ἡ ψυχή δέν ἔχει διακοπές, ἀφοῦ διακοπές δέν κάνει καί ὁ πόνος. Ἔτσι ὅλοι μας καταφεύγουμε σ᾿ Ἐκείνην, τήν πρώτη μετά τόν Ἕνα, τήν Μία καί μοναδική καί ζητοῦμε τήν βοήθειά της, τήν λύτρωσή μας ἀπό τά δεινά.

Μέ ἰδιαίτερη χαρά  καί κατάνυξη ὁ Ὀρθόδοξος Ἑλληνικός λαός γιορτάζει καί πανηγυρίζει τήν Παναγία σήμερα. Ἀπό τίς ὀκτώ χιλιάδες (8.000) περίπου ἐνοριακές ἐκκλησίες, πού ὑπάρχουν στή χώρα μας, οἱ δύο χιλιάδες (2.000) εἶναι ἀφιερωμένες στήν Παναγία. Ἑορτῶν Ἑορτή καί Πανήγυρις ἐστί Πανηγύρεων. Εἶναι ἡ λαμπρή τῆς Παναγίας, εἶναι τό Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ.

Γεννιέται ὅμως εὔλογα τό ἐρώτημα: Γιατί γιορτάζουμε μέ τόση χαρά σήμερα, ἀφοῦ τό περιεχόμενο τῆς ἑορτῆς δέν εἶναι χαρμόσυνο, ἀλλά πένθιμο καί λυπηρό, ἀφοῦ σήμερα γιορτάζουμε τόν θάνατο τῆς Θεοτόκου;

Ὄντως ἡ Παναγία πέθανε. Ὡς ἄνθρωπος καί αὐτή γεύθηκε τόν θάνατο. Ἐδῶ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός πέθανε ὡς ἄνθρωπος ἐπάνω στό Σταυρό, θά μποροῦσε νά ξεφύγει τόν θάνατο ἡ Παναγία; Τόσο ἡ ἁγιογραφία, ὅσο καί ἡ ὑμνολογία μέ ζωηρά χρώματα παρουσιάζουν τό γεγονός αὐτό. Σέ ἡλικία 59 ἐτῶν ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ μας ἐν ταῖς τοῦ Υἱοῦ χερσί σήμερον τήν παναγίαν αὐτῆς παρατίθεται ψυχήν. Παραδίδει τήν παναγία ψυχή της στά χέρια τοῦ Υἱοῦ της. Καί σύν αὐτῇ πληροῦνται τά σύμπαντα χαρᾶς. Χαίρεται ἄμετρα ἡ Θεοτόκος, γιατί θά πάει κοντά στόν Υἱό της καί μαζί μέ αὐτήν ὅλος ὁ κόσμος γεμίζει χαρά.

Οἱ ἀπόστολοι, διασκορπισμένοι στά πέρατα τῆς γῆς, θαυματουργικά συγκεντρώθηκαν στό σπίτι τῆς Παναγίας. Καλύτερα στό σπίτι πού διέμενε ἡ Παναγία, ἀφοῦ αὐτό δέν ἦταν δικό της. Ἦταν τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ἀφοῦ σ᾿ αὐτόν τήν παρέδωσε ὁ Χριστός ἐπάνω ἀπό τό Σταυρό, λίγο πρίν πεῖ τό Τετέλεσται.

Τί μεγάλη τιμή καί τί μεγάλη εὐλογία, νά ἔχει τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ στό σπίτι του καί νά τήν προσέχει, σάν νά ἦταν δική του μητέρα!  Ἐκεῖνος εἶχε δύο μητέρες καί τίς ὑπηρέτησε μέ τόν καλύτερο τρόπο. Ἐμεῖς ἔχουμε μία καί δέν τήν θέλουμε, τήν πετᾶμε στό δρόμο. Ἔτσι ὅμως χάνουμε καί τήν εὐλογία τῆς Παναγίας καί μᾶς περιμένει ἡ φρικτή κόλαση.

Ὅπως γνωρίζουμε ἀπό τά ἱερά βιβλία, οἱ Ἀπόστολοι ταξίδεψαν πάνω στό σύννεφα καί ἦρθαν στό λόφο τῆς ἁγίας Σιών, γιά νά κηδεύσουν τό πανάχραντο θεομητορικό σῶμα.

 Καυχᾶται ὁ ἄνθρωπος σήμερα, γιατί ξέφυγε τήν βαρύτητα τῆς γῆς καί πέταξε στό διάστημα. Χαρᾶς τό πράμα. Αὐτό τό ἔκαναν οἱ ἀπόστολοι πρίν ἀπό δύο χιλιάδες χρόνια. Ἔγιναν οἱ πρῶτοι ἀστροναῦτες, οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι τοῦ διαστήματος. Τά λέμε αὐτά σήμερα, γιά νά μή ὑπερηφανεύεται ὁ ἄνθρωπος. Πάντοτε ἔρχεται δεύτερος καί καταϊδρωμένος, παρ᾿ ὅτι ἔχει συνεργό τόν Θεό στήν προσπάθειά του, στά ἔργα τῶν χειρῶν του.

Ἐνῷ λοιπόν πρόκειται γιά θάνατο τῆς Παναγίας, ἐμεῖς ποτέ δέν λέμε θάνατο, ἀλλά κοίμηση τῆς Θεοτόκου. Γιατί; Λάθος κάνουμε; Μᾶς ξεφεύγει; Δέν ξέρουμε τί λέμε;

Ὄχι, πολύ σωστά κάνουμε. Ὁ θάνατος μέτά τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι θάνατος, ἀλλά ὕπνος. Μία προσωρινή κοίμηση εἶναι. Γι᾿ αὐτό καί ἀπό τήν ἐποχή ἐκείνη, οἱ χριστιανοί πού πεθαίνουν, δέν λέγονται πιά νεκροί, ἀλλά κεκοιμημένοι. Καί οἱ χῶροι πού ἐνταφιάζονται, δέν λέγονται νεκροταφεῖα, ἀλλά κοιμητήρια.

Κατά θεία οἰκονομία, γιά νά διαπιστωθεῖ τό θαῦμα, ἔλειπε ὁ Θωμᾶς, ὅπως συνέβη καί μέ τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἦρθε καθυστερημένος μετά τρεῖς ἡμέρες, γι᾿ αὐτό χρειάσθηκε νά ἀνοίξουν τόν τάφο, γιά νά προσκυνήσει καί ὁ Θωμᾶς τό σῶμα τῆς Θεοτόκου. Πρός μεγάλη τους ἔκπληξη τό σῶμα ἔλειπε!

Λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὁ ὑμνητής τῆς Παναγίας: Τό θεοδόχο σῶμα μέ θεϊκή ἐνέργεια ἄλλαξε κατάσταση ὑπάρξεως καί πέρασε ἀπό τήν κατάσταση τοῦ θανάτου στήν κατάσταση τῆς ζωῆς καί μετέστη στούς οὐρανούς.

Τό σῶμα τοῦ  Χριστοῦ ἄλλαξε μετά τήν ἀνάστασή του καί ἔγινε ἄφθαρτο καί πνευματικό. Τό ἴδιο θά γίνουν καί τά δικά μας σώματα κατά τήν κοινήν ἀνάστασιν, ὅταν ὁ Χριστός θά ξαναέρθει στήν δευτέρα του παρουσία. Αὐτό πού θά γίνει τότε μέ μᾶς, ἔγινε μέ τήν Παναγία τρεῖς μέρες μετά τήν κοίμησή της. Δέν ἦταν δυνατόν τό ζωοδόχον σῶμα, ἡ μήτηρ καί ἡ πηγή τῆς ζωῆς νά ὑποστεῖ φθορά καί διάλυση. Ὁ τάφος δέν μπόρεσε νά κρατήσει τό θεομητορικό σῶμα, ἀλλ᾿ Αὐτός, πού κατοίκησε μέσα στά σπλάχνα της, πρός τήν ζωήν μετέστησεν. Τήν πῆρε μαζί του, κοντά του στήν αἰώνια ζωή τοῦ Παραδείσου. Μέ ἄλλα λόγια ἡ Παναγία προγεύθηκε τήν ἀνάσταση τῶν ἀνθρώπων.

Ἀναστήθηκε ἡ Παναγία, ἀφθαρτοποιήθηκε τό πανάγιο σῶμα της καί μετέστη, ἀνέβηκε στούς οὐρανούς καί ὡς βασιλομήτωρ κάθεται στά δεξιά τῆς θείας Μεγαλωσύνης καί συμβασιλεύει μέ τόν Υἱό της. Γι᾿ αὐτό μιλᾶμε γιά κοίμηση, γιά μετάσταση καί γι᾿ αὐτό ὁ Δεκαπενταύγουστος εἶναι τό δεύτερο Πάσχα τῶν Ὀρθοδόξων, τό Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ.

Ἀγαπητοί  ἑορτασταί τῆς Παναγίας,

Ὑπάρχει κάτι ἀκόμη πολύ σπουδαῖο γιά μᾶς. Ἡ ταπεινή κόρη τῆς Ναζαρέτ ἀνέβηκε στούς οὐρανούς.Ἔχει τέτοια τιμή καί δόξα, πού οὔτε ἄγγελος, οὔτε ἀρχάγγελος, οὔτε κανείς ἅγιος ἔχει. Ἐν τούτοις τόν κόσμον οὐ κατέλειπε. Ὅπως τό εἶπε ὁ Χριστός, ἔτσι ἡ Παναγία ὑποσχέθηκε, ὅτι θά εἶναι μαζί μας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Αὐτό εἶναι μεγάλη παρηγοριά γιά μᾶς, μᾶς δίνει πολύ θάρρος καί κουράγιο. Ἡ Παναγία, ἡ μητέρα μας εἶναι πάντοτε μαζί μας, κοντά μας. Μᾶς παραστέκεται καί μᾶς συντροφεύει σέ ὅλη μας τή ζωή. Ἀνέβηκε πρίν ἀπό μᾶς στά οὐράνια σκηνώματα. Ἀνέβηκε, γιά νά ἐτοιμάσει τόπο καί γιά μᾶς. Ἀνέβηκε ἐκείνη καί μᾶς περιμένει. Περιμένει, γιά νά μᾶς συντροφεύσει στήν ἀνάσταση, νά μᾶς βοηθήσει ἐν τῇ φοβερᾷ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως, νά μᾶς βάλει στήν αἰώνια ἀνάπαυση καί βασιλεία τοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν.-

Παράκληση Δεκαπενταυγούστου 2008.

Στήν Κωνσταντινούπολη, στήν βασιλίδα τῶν πόλεων, ὑπάρχει ἕνας περικαλλής Ναός ἀφιερωμένος στήν Παναγία. Χτίσθηκε γύρω στό 450 μ.Χ. ἐπί αὐτοκράτορος Λέοντος τοῦ Θρακός. Κοντά σ᾿ αὐτόν τόν Ναό εὑρίσκεται πηγή, πού τό νερό της κατά καιρούς ἐθεράπευε καί ἐξακολουθεῖ ἀκόμη καί τώρα νά θεραπεύει πολλές ἀσθένειες μέ τήν χάρη τῆς Θεοτόκου. Εἶναι ὁ Ναός τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, στό Μπαλουκλί.

Ἐπειδή ζοῦμε σέ μία δύσκολη ἐποχή, ὅπου οἱ σωματικές καί ψυχικές ἀρρώστιες βρίσκονται σέ ἔρξαρση, εἶναι ὠφέλιμο νά μιλήσουμε σήμερα καί νά ποῦμε δύο λόγια γιά τήν θεραπεία τῶν ἀσθενειῶν.

Ὁ ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων εἶναι ὁ Χριστός. Αὐτός εἶναι ἡ ζωή, ὁ ζωογόνος ἥλιος. Ἡ Παναγία εἶναι ἡ σελήνη, οἱ δέ Ἅγιοι τά ἄστρα. Καί ὅπως ἡ σελήνη καί τά ἄστρα παίρνουν τό φῶς  τους ἀπό τόν ἥλιο, κατά παρόμοιο τρόπο ἡ Παναγία καί οἱ Ἅγιοι παίρνουν τήν θαυματουργική χάρη καί δύναμη ἀπό τόν ἥλιο τῆς δικαιοσύνης, τόν Ἰησοῦ Χριστό. Στόν Ἀκάθιστο Ὕμνο ἕνας στίχος ἀπευθυνόμενος στήν Παναγία λέει, χαῖρε ἀκτίς νοητοῦ ἡλίου. Ἡ Παναγία ἔχει τήν δύναμη, μπορεῖ καί θεραπεύει, ἐπιτελεῖ ἄπειρα θαύματα, θεραπεῖες καί ἰάσεις πολλῶν ἀσθενῶν.

Ψάλλουμε στόν μικρό παρακλητικό κανόνα, τάς ἀσθενείας μου τῆς ψυχῆς ἰατρεύεις καί σαρκός τάς ὀδύνας, Παρθένε. Καί ἀλλοῦ πάλι λέμε, ἀπαλλαγή τῶν ἀσθενούντων ὑπάρχουσα, Θεοτόκε Παρθένε. Ὅλα αὐτά, μή λησμονοῦμε, γίνονται ἐν ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ, μέ τήν δική του δύναμη. Ὁ Χριστός εἶναι ἐκεῖνος, πού μᾶς δίνει τά φάρμακα τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος. Αὐτός μᾶς ἔδωσε τούς Ἁγίους καί τήν Παναγία Μητέρα του. Αὐτός μᾶς ἔδωσε καί τά φάρμακα, ἰατρούς καί ἐπιστήμας, ὅπως διαβάζουμε στήν Ἁγία Γραφή. Τά διάφορα φάρμακα, πού κυκλοφοροῦν, δέν θά μποροῦσαν νά ὠφελήσουν, χωρίς τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Τά ὑλικά φάρμακα, πού ὑπάρχουν στό ἐμπόριο, πολύ λίγο θά ἐπιδράσουν στόν ἄνθρωπο, ἄν δέν χρησιμοποιήσουμε καί τά πνευματικά φάρμακα, πού προσφέρει ὁ Χριστός.

Τί θέλω νά πῶ;  Στούς ἀνθρώπους, πού παθαίνουν ὑπερκόπωση συνιστᾶται σωματική ἀνάπαυση. Ἔχουν ὅμως ψυχική ἀνάπαυση; Τό σῶμα ἀναπαύεται στό κρεββάτι. Ἡ ψυχή ποῦ θά ἀναπαυθεῖ, ἀδελφοί μου; Αὐτήν τήν ἀνάπαυση τήν δίνει μόνο ὁ Χριστός. Αὐτήν τήν ἀνάπαυση θά τήν βροῦμε μόνο κοντά στό Χριστό. Αὐτός μᾶς εἶπε: Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς.Ἤ κάπου ἀλλοῦ, μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶος εἰμί καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν. Λέει κάπου ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος: Γιά σένα μᾶς ἔπλασες, Κύριε, καί πουθενά δέν μπορεῖ νά ἀναπαυθεῖ ἡ ψυχή μας, ἄν δέν ἐπιστρέψει πάλι κοντά σου. Ξεκούραστη ψυχή καί ἀναπαυμένη βοηθάει πολύ τό ταλαιπωρημένο σῶμα.  Τό χριστιανικό θάρρος βοηθάει πολύ τήν θεραπεία τῆς ἀρρώστειας.

 Ὁ γιατρός, ὅταν ἀρρωσταίνουμε, μᾶς δίνει φάρμακα. Ὅμως τήν καλή ἐπίδραση τῶν φαρμάκων, τό καλό ἀποτέλεσμα καί τήν ἐλπίδα τῆς γιατρειᾶς, τήν ὑπομονή στόν πόνο, μᾶς τά δίνει ὁ Χριστός. Πόσες φορές, ὅταν οἱ γιατροί μᾶς ἀπέλπισαν, διέγραψαν τόν ἀσθενῆ ἀπό τήν ζωή, δέν ἔδωσε ὁ Θεός τήν θεραπεία; Καί ἡ ἴδια ἡ ἐπιστήμη συνηγορεῖ, ὅτι ὁ ἀσθενής θεραπεύεται μέ τά φάρμακα τῆς πίστεως.

Ὁ μεγάλος ψυχίατρος Γιούνγκ ἔλεγε: Οἱ ψυχονευρώσεις εἶναι παθήσεις τῆς ψυχῆς, πού δέν βρῆκε τό δρόμο της. Καί ὁ δρόμος εἶναι ἕνας, αὐτός πού θά μᾶς φέρει κοντά στό Θεό. Ἕνας ἄλλος ἐπιστήμονας πάλι ἔλεγε: Τά νευρικά προβλήματα λύονται συχνά καλύτερα ἀπό κάθε ἄλλο τρόπο μέ τήν χριστιανική πίστη. Διάβαζα ἀρκετά παλαιότερα σ

 ᾿ ἕνα ψυχιατρικό περιοδικό: Ἕνας ψυχικά ἀσθενής, πρέπει νά κάνει τοὐλάχιστον διακόσες ἐπισκέψεις στόν ψυχαναλυτή, γιά νά ἔχει κάποιο μικρό ὄφελος. Ἄν ὁ ἄνθρωπος αὐτός πάει μιά φορά στόν πνευματικό καί ἐξομολογηθεῖ ταπεινά καί εἰλικρινά, θά ἔχει πολύ καλύτερα ἀποτελέσματα.

Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος γράφει καί συμβουλεύει στήν Καθολική του ἐπιστολή: Ἐάν κάποιος εἶναι ἄρρωστος, νά καλέσει τούς Ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας καί νά τοῦ κάνουν προσευχή. Νά τόν ἀλείψουν μέ λάδι, (ἐδῶ μιλάει γιά τό εὐχέλειο) καί ἡ προσευχή θά τόν σώσει, θά τοῦ δώσει τήν ὑγεία του.

Ἔτσι λοιπόν καί στό Θεό θά ἐλπίζουμε, μά καί στόν γιατρό θά πᾶμε. Καί τά δύο θά κάνουμε. Δέν εἶναι ἀπιστία νά πηγαίνουμε στό γιατρό. Ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε τούς γιατρούς καί ὁρίζει καί νά τούς ἐπισκεπτώμαστε καί νά τούς τιμοῦμε. Καί ἡ προσευχή χρειάζεται καί ἡ ἰατρική. Καί τά φάρμακα τοῦ γιατροῦ θά πάρουμε καί τά φάρμακα τῆς Ἐκκλησίας θά χρησιμοποιήσουμε.

Ἀγαπητοί μου,

Ὅλοι μας κάποτε ἀρρωσταίνουμε καί, δόξα τῷ Θεῷ, πολλές φορές μᾶς δίνει τήν ὑγεία μας. Ὁ Θεός ἐπιτρέπει τίς ἀσθένειες γιά δική μας πνευματική ὠφέλεια. Αὐτό ποτέ μή τό λησμονοῦμε. Ὁ κλονισμός τῆς ὑγείας μας ἤ ὁποιοσδήποτε ἄλλος πειρασμός, ἐπίσκεψη Θεοῦ εἶναι.

Λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: Ὁ ἄρρωστος στό σῶμα εἶναι πιό ταπεινός στήν ψυχή. Ἡ ἀσθένεια γίνεται μέγας διδάσκαλος. Πρέπει ὅμως νά πηγαίνουμε στό γιατρό, γιατί τό σῶμα μας εἶναι τό ἐργαλεῖο, γιά νά ἐργασθοῦμε τίς ἀρετές τῆς ψυχῆς. Τό ἴδιο λέει καί ὁ Μέγας βασίλειος. Νά προσέχουμε τήν ὑγεία τοῦ σώματος, γιατί ἄν αὐτό ἀρρωστήσει, ἄν δέν πάει καλά, τότε δέν μποροῦμε νά κάνουμε τά πνευματικά μας καθήκοντα.

Σέ κάθε δυσκολία μέ σταθερή πίστη ἄς καταφεύγουμε στήν Παναγία καί νά ζητοῦμε τήν ὑγεία τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος. Νά γίνει γιά μᾶς ἕνας καλός γιατρός. Θερμή ἄς εἶναι ἡ ἱκεσία μας: Παρακαλῶ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι ἐν τάχει. Ἀμήν.-

Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος (6-8-2008).

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, το δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὑπῆρχε αἰωνίως καί εἶχε θεία δόξα καί κάλλος ἀνυπέβλητο. Ἀκτινοβολοῦσε τό ἄκτιστο φῶς.

Ὅταν ὅμως σαρκώθηκε, ὅταν ἔγινε ἄνθρωπος, δι᾿ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν, "κάλυψε", σκέπασε, ἔκρυψε μέ τήν ἀνθρώπινη φύση, μέ τό σῶμα, πού ἔλαβε ἀπό τήν Παρθένο Μαρία, κάλυψε τήν θεία Φύση.

Ἔτσι στήν ἐπίγεια ζωή τῶν 33 χρόνων πρόβαλε κυρίως τήν ἀνθρώπινη φύση του καί ἐμφανιζόταν στούς ἀνθρώπους σάν ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος. Γι᾿ αὐτό λέμε, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ἔγινε υἱός ἀνθρώπου. Μέ τόν συγκαταβατικό αὐτό τρόπο ὁ Χριστός μποροῦσε νά ἐπικοινωνεῖ  μέ τούς ἀνθρώπους καί αὐτοί νά τόν καταλαβαίνουν. Νά μιλάει, νά τούς διδάσκει  καί νά κηρύσσει τό Εὐαγγέλιο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά καί οἱ ἄνθρωποι δέν δυσκολεύονταν νά ἐπικοινωνοῦν μέ τόν Χριστό, νά συναναστρέφωνται μαζί του καί νά συνομιλοῦν.

Αὐτό εἶναι μία ἄκρα ταπείνωσις καί ἄκρα συγκατάβασις. Πῶς διαφορετικά θά μποροῦσε ὁ ἄνθρωπος νά ἐπικοινωνήσει μέ τόν Θεό; Κάποτε ὁ Χριστός ζήτησε ἀπό τόν Πατέρα του τόν ἐπουράνιο. Πάτερ δόξασόν τόν Υἱόν. Ἡ ἀπάντηση ἦταν καί ἐδόξασα καί πάλιν δοξάσω. Στόν κόσμο ὅμως ἀκούσθηκε σάν δυνατή βροντή. Οἱ ἄνθρωποι δέν κατάλαβαν τί εἶπε ὁ Θεός.

Ἔτσι λοιπόν, ἄν ὁ Χριστός ἔμενε μόνο μέ τήν Θεία Φύση, κανείς δέν θά μποροῦσε νά τόν δεῖ, οὔτε νά τόν καταλάβει, ἀλλ᾿ οὔτε καί νά ζήσει. Θά ἔλειωνε σάν τό κερί στή φωτιά. Ὅταν ὁ Θεός κατέβηκε στό Σινᾶ, γιά νά δώσει στόν Μωϋσῆ τίς δέκα ἐντολές, τοῦ εἶπε νά κρυφτεῖ πίσω ἀπό ἕνα βράχο, γιά νά μή δεῖ τό Πρόσωπό του. Κανείς δέν μπορεῖ νά δεῖ τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ καί νά ζήσει.

Ἔτσι ταράχθηκε καί ὁ προφήτης Ἡσαΐας, ὅταν εἶδε σέ ὄραμα τόν Κύριο Σαβαώθ, νά κάθεται σέ θρόνο ὑψηλό καί ἐπηρμένο τρομοκρατήθηκε. Ὤ, εἶπε, ὁ ταλαίπωρος, τί ἔχω νά πάθω; Ἄνθρωπος ἐγώ ἁμαρτωλός, εἶδα μέ τά μάτια μου τόν Κύριο τῆς δόξης! 

Ἔτσι λοιπόν ἔρχεται ὁ Χριστός σκεπασμένος μέ τήν ἀνθρώπινη σάρκα, μέ ταπείνωση καί συγκατάβαση. Μέ τέτοιο τρόπο, ὥστε νά μή πάθει κάποιο ὁ ἄνθρωπος.

Ὡστόσο δέν κράτησε καλυμμένη γιά πάντα τήν δόξα τοῦ θείου του προσώπου. Λίγο πρίν ἀπό τό Πάθος, γιά νά ἐνισχύσει τούς μαθητές, μεταμορφώθηκε μπροστά στούς προκρίτους τῶν μαθητῶν. Μπροστά σέ τρεῖς μόνο μαθητές, ἐπάνω στό ὄρος Θαβώρ, μακρυά ἀπό τά μάτια τῶν πολλῶν. Γιατί οἱ τρεῖς, ὁ Πέτρος, ὁ Ἰωάννης καί ὁ Ἰάκωβος ἦσαν οἱ πρόκριτοι, γιατί ξεχώριζαν ἀπό τούς ἄλλους μαθητές; Ὁ Πέτρος ἀγαποῦσε ὑπερβολικά, παράφορα τόν Χριστό. Ὁ Ἰωάννης ἦταν ὁ πιό μικρός τῆς παρέας, ὁ νεώτερος μαθητής καί σάν τέτοιος τόν ἀγαποῦσε ὁ Χριστός περισσότερο, τόν ξεχώριζε , ἦταν πιό τρυφερός ἀπέναντί του. Ὁ Ἰάκωβος πάλι ἦταν ὁ πρῶτος ἀπό τούς μαθητές, πού θά πέθαινε μέ μαρτυρικό θάνατο γιά τόν Χριστό καί ὁ Χριστός, πού τό προεγνώριζε, τόν ἐκτιμοῦσε βαθειά. Γι᾿ αὐτό καί στήν ἀνάσταση τῆς κόρηςτοῦ Ἰαείρου, ἐνῷ ἔβγαλε ὅλους ἔξω ἀπό τό δωμάτιο, κράτησε πάλι αὐτούς τούς τρεῖς μαθητές, σάν μάρτυρες τοῦ θαύματος.

Λοιπόν σ᾿ αὐτούς τούς τρεῖς ἔδωσε τήν ἱκανότητα, ἔκανε τήν ὑψίστη τιμή, νά δοῦν μέ τά πήλινα μάτια τους τήν δόξα τοῦ θεϊκοῦ Προσώπου του. Ἡ θέα ἦταν συγκλονιστική. Αὐτοί εἶδαν τό ἐκτυφλωτικό φῶς, αὐτοί ἄκουσαν τήν φωνή τοῦ Θεοῦ καί Πατρός νά λέγει, οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός. Αὐτά τά συγκλονιστικά γεγονότα, ἐκτός ἀπό τούς Εὐαγγελιστές, μᾶς τά διηγεῖται καί ὁ ἀπόστολος Πέτρος στήν Β΄Καθολική ἐπιστολή του, ὅταν γράφει, ἐπόπται ἐγενήθημεν τῆς ἐκείνου μεγαλειότητος, τῆς μεγαλοπρεποῦς δόξης.

Ὁ Χριστός μέ τήν θεία του μεταμόρφωση ἀπεκάλυψε ποιό ηταν τό κύριο ἔργο του. ποιός ἦταν ὁ τελικός σκοπός του. Ἡ ἀνάπλαση, ἡ ἀνακαίνιση καί ἡ θέωση τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Χριστός πῆρε αὐτό πού εἴχαμε ἐμεῖς, γι'΄α νά μᾶς δώσει αὐτό πού εἶχε ἐκεῖνος. Ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά γίνουμε ἐμεῖς θεοί.

Τελικά ἡ μεταμόρφωση δέν ἦταν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά τῶν μαθητῶν. Ὁ Κύριος ποτέ δέν ἔπαψε νά εἶναι Θεός, παρ᾿ ὅτι ἔγινε καί ἄνθρωπος. Ποτέ δέν σταμάτησε νά ἔχει θεῖο φῶς καί δόξα οὐράνια. Οἱ μαθητές μεταμορφώθηκαν, τά δικά τους μάτια φωτίσθηκαν καί εἶδαν τήν δόξα τοῦ θεϊκοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, τό φῶς τό οὐράνιο, αὐτό πού ποτέ μέχρι τότε δέν μπόρεσαν νά δοῦν.

Τό ἔργο τῆς θεϊκῆς μεταμορφώσεως τῶν ἀνθρώπων ἄρχισε ἤδη νά πραγματοποιεῖται. Ὁ Χριστός ὑψώνει καί μεταμορφώνει τόν ἄνθρωπο, τήν ζωή του, τό εἶναι του ὁλόκληρο. Ὁ ληστής πάνω στό σταυρό γίνεται θεολόγος καί ἅγιος, πρῶτος πολίτης τοῦ παραδείσου. Ἡ πόρνη, ἡ μέν μία μέ τά μῦρα γίνεται παρθένος, ἡ δέ ἄλλη μεγαλομάρτυς καί ἰσαπόστολος. Ὁ φοβερός ἀντίπαλος τοῦ Κυρίου, ὁ μέγας διώκτης Παῦλος γίνεται ὁ πιό πιστός του φίλος, γίνεται τό ἄλογο τοῦ Θεοῦ, πού διέτρεξε τέσσερις φορές τόν τότε γνωστό κόσμο καί κήρυξε τό Εὐαγγέλιο σέ ὅλη τήν οἰκουμένη. Ἡ μεταμόρφωση τῶν ἀνθρώπων φαίνεται στά πρόσωπα τῶν ἁγίων τῆς ἐκκλησίας, τά σώματα τῶν ὁποίων ἀκτινοβολοῦν τό θεῖο φῶς, εὐωδιάζουν, θαυματουργοῦν, παραμένουν ἄθφαρτα. Αὐτό δηλώνει τό φωτοστέφανο στίς εἰκόνες τῶν ἁγίων. Ἄν μάλιστα προσέξουμε στήν εἰκόνα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, θά δοῦμε, ὅτι ὅλοι οἱ ἀπόστολοι ἔχουν φωτοστέφανο ἐκτός ἀπό τόν Ἰούδα, ὁ ὁποῖος ἀπέτυχε στό σκοπό του. Αὐτός δέν μεταμορφώθηκε, ἀλλά παραμορφώθηκε. Δέν φωτίσθηκε, σκοτίσθηκε.

Ἀγαπητοί μου,

Ὁ Χριστός δέν ἐπέτρεψε σέ ὅλους νά δοῦν τό θαῦμα τῆς μεταμορφώσεως γιά λόγους φιλανθρωπίας καί συγκαταβάσεως στήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία. Ὁ Χριστός ἐξακολουθεῖ νά παρουσιάζεται ὡς υἱός τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδή ὡς ἄνθρωπος προσκαλῶντας τούς ἀνθρώπους νά ἀποδεχτοῦν, ὄχι αὐτό πού βλέπουν μέ τά μάτια τοῦ σώματος, δηλαδή τήν ἀνθρώπινη φύση του, ἀλλά αὐτό πού δέν βλέπουν, τήν θεία φύση του. Μέ τόν τρόπο αὐτό ἐπιτρέπει στόν ἄνθρωπο νά τόν δεχτεῖ ἀβίαστα καί ἐλεύθερα. Καί ὅποιος πιστεύει στόν Χριστό, θά ἀξιωθεῖ νά δεῖ καί τήν δόξα τῆς θεότητός του, ἄν ὄχι ἐδῶ στή γῆ, ὁπωσδήποτε στόν οὐρανό, στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν.-

Ἁγία Παρασκευή (26-7-2007).

Ἡ Ἁγία Ὁσιοπαρθενομάρτυς καί ἀθληφόρος Παρασκευή εἶναι ἀπό τούς μεγαλύτερους καί γνωστότερους Ἁγίους, πού τιμᾶ ὁ κόσμος, γιατί μεταξύ τῶν ἄλλων εἶναι καί πολύ θαυματουργή. Σήμερα θά ἤθελα νά σᾶς διηγηθῶ πρῶτα ἕνα σύγχρονο θαῦμα τῆς Ἁγίας καί κατόπιν θά βγάλουμε τά ἠθικά συμπεράσματα καί διδάγματα. Συνέβη πρίν  δύο χρόνια στό Κορωπί Ἀττικῆς σέ μιά οἰκογένεια.

Ὁ ἄνδρας στήν οἰκογένεια αὐτή ἦταν πιστός ἄνθρωπος. Πίστευε πολύ στόν Θεό. Ἐκκλησιαζόταν τακτικά καί ἀγωνιζόταν νά ζῇ ζωή πραγματικά χριστιανική. Μάλιστα αὐτός πάντοτε ἄναβε τό καντήλι στό σπίτι τους, γιατί ἡ γυναίκα του - δυστυχῶς - ἦταν ἄπιστη καί μάλιστα  εἰρωνευόταν τόν ἄνδρα της, γιά τήν πίστη του.

Πρίν δύο χρόνια, τό 2005, ἡμέρα τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς ὁ ἄνδρας σηκώθηκε πρωΐ-πρωΐ νά πάει στήν Ἐκκλησία. Ἄφησε τήν γυναίκα του καί τήν πεθερά του νά κοιμοῦνται. Ἔκλεισε τήν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ μέ τό κλειδί μάλιστα καί ἔφυγε. Μετά τήν θεία Λειτουευατργία γύρισε στό σπίτι καί βρῆκε τίς δύο γυναῖκες φοβισμένες καί ἀναστατωμένες. Τίς ρώτησε τί συμβαίνει, κι᾿ ἐκεῖνες τόν ρώτησαν, ἐάν φεύγοντας ἔκλεισε τή πόρτα. Ἐκεῖνος τίς διαβεβαίωσε, ὅτι τήν ἔκλεισε μέ τό κλειδί, ἀφοῦ ἐκείνη ἡ περιοχή ἔχει ἰδιαίτερα προβλήματα μέ τούς κλέφτες καί ἄλλους κακοποιούς.

Γιατί εἶστε τόσο ἀνήσυχες; τίς ρώτησε κι᾿ ἐκεῖνες τοῦ εἶπαν, ὅτι μόλις ἔφυγε, ἄκουσαν νά ξεκλειδώνει ἡ πόρτα καί εἶδαν μπροστά τους μία γυναίκα νά μπαίνει στό σπίτι ντυμένη στά μαῦρα, ψηλή καί πολύ ὄμορφη, νά τίς κοιτάζει ἀμίλητη καί νά πηγαίνει στό δωμάτιο, πού εἶχαν τό καντήλι. Τό πῆρε καί πῆγε στήν κουζίνα, ἔβαλε λάδι, ἔβαλε καί τό φυτιλάκι, τό ἄναψε καί τό πῆγε πάλι στή θέση του. Φεύγοντας τίς κοίταξε αὐστηρά καί τίς εἶπε: σήμερα εἶναι ἡ γιορτή μου καί τό καντήλι σας εἶναι σβηστό. Αὐτά εἶπε καί ἔφυγε, ὅπως ἦρθε. Ὁ ἄνδρας συγκινήθηκε ἀπό τήν ἐπίσκεψη τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στό σπίτι του καί ἀπό τό θαῦμα πού ἔκανε στήν ἄπιστη γυναίκα του.

Τό θαῦμα αὐτό μιλάει ἀπό μόνο του καί διδάσκει σέ ὅλους μας πῶς πρέπει νά ἑορτάζουμε καί νά τιμοῦμε τούς Ἁγίους μας. Δέν μποροῦμε νά ἀπουσιάζουμε ἀπό τήν θεία Λειτουργία καί, εἴτε νά καθώμαστε στό σπίτι μας, εἴτε νά πηγαίνουμε στίς ἐργασίες μας καί τό βράδυ λόγῳ τῆς ἑορτῆς νά εἴμαστε ὁπωσδήποτε στό γλέντι καί στό φαγοπότι. Καί μετά λέμε, τί ὡραῖα περάσαμε στήν γιορτή τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς! 

Τό πρῶτο λοιπόν πού θά κάνουμε εἶναι νά ἀνάψουμε τό καντήλι μας. Αὐτό δείχνει ὅτι ἡ πίστη μας εἶναι ζωντανή καί θερμή εἶναι ἡ ἀγάπη μας στόν Θεό καί στούς Ἁγίους. Κατόπιν θά ἐπιδιώξουμε νά πᾶμε ὅσο τό δυνατόν νωρίς στήν Ἐκκλησία.

Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: Ὅταν πλησιάζει ἡ γιορτή μας, ἀπό πολύ καιρό πιό μπροστά κάνουμε ἑτοιμασίες. Καθαρίζουμε σχολαστικά τό σπίτι μας. Τρέχουμε στήν ἀγορά. Σκεπτόμαστε τί θά φορέσουμε, τί θά φᾶμε, τί θά κεράσουμε κ.ἄ. Παράλληλα μέ αὐτήν τήν προετοιμασία, λέγει ὁ ἱ. Πατήρ, πρέπει νά κάνουμε καί τήν πνευματική μας προετοιμασία. Θά προσέξουμε τήν ζωή μας, θά νηστεύσουμε, θά ἐξομολογηθοῦμε, θά καθαρίσουμε τόν οἶκο τῆς ψυχῆς μας, ὥστε στή γιορτή μας νά μπορέσουμε νά κοινωνήσουμε. Δέν ἀρκεῖ ἕνας ἁπλός ἐκκλησιασμός. Γιορτή εἶναι νά συμμετάσχουμε στήν Ἁγία Τράπεζα, στό πανηγύρι τῶν ἀγγέλων καί ὄχι μόνο στό τραπέζι τῶν φαγητῶν καί τῆς διασκεδάσεως.

Στό βιβλίο Σημεῖον Μέγα ἀναφέρεται ὅτι, ὅταν ὁ Ἅγιος Ραφαήλ τῆς Μυτιλήνης ἐμφανιζόταν σέ διαφόρους ἀνθρώπους καί ἀπεκάλυπτε διάφορα πράγματα γιά τήν ζωή καί τό μαρτύριό του, μεταξύ τῶν ἄλλων εἶπε σέ κάποια γυναίκα, στή γιορτή μου θέλω νά μοῦ κάνεις κόλλυβα. Σέ κάποιον ἄλλον εἶπε, στή γιορτή μου νά μοῦ φέρεις λουλούδια. Ἀφοῦ τά θέλουν καί τά ζητοῦν οἱ Ἅγιοι, ἐμεῖς πρέπει νά τούς τά κάνουμε καί νά τούς τά προσφέρουμε.

Τό καλύτερο βέβαια πού μποροῦμε νά κάνουμε εἶναι νά τούς μιμηθοῦμε, νά τούς μοιάσουμε, ἄν πράγματι θέλουμε νά τούς τιμήσουμε. Λέγει πάλι ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἑορτή μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος.

Τί θά μπορούσαμε νά διδαχθοῦμε, νά πάρουμε ἀπό τόν βίο τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς; Δύο πράγματα.

1ον. Σέ ἡλικία 20 ἐτῶν ἡ Ἁγία μοίρασε στούς φτωχούς ὅλη τήν περιουσία πού τῆς ἄφησαν οἱ γονεῖς της. Κάτι ἀνάλογο πρέπει νά κάνουμε κι᾿ ἐμεῖς. Ἄν αὐτό εἶναι δύσκολο γιά μᾶς, μποροῦμε νά κάνουμε κάτι ἐλαφρύτερο. Νά μή δώσουμε ὅλα τά ὑπάρχοντά μας, νά γίνουμε ὅμως ἐλεήμονες, ὅσο εἶναι δυνατόν. Κάτι μποροῦμε νά προσφέρουμε σ᾿ αὐτούς πού ἔχουν ἀνάγκη. Ἔτσι ὑποχρεώνουμε τόν Θεό. Γίνεται ὀφειλέτης σέ μᾶς ὁ Θεός καί θά ἔρθει καιρός, πού θά μᾶς τό ἀνταποδώσει καί μάλιστα μέ ὑψηλό τόκο. Ἄν δέν μποροῦμε νά δώσουμε πολλά, ἄς δώσουμε λίγα. Ἄν δέν μποροῦμε οὔτε λίγα νά δώσουμε, τοὐλάχιστον μή κλέβουμε καί μή ἁρπάζουμε αὐτά  πού ἀνήκουν στούς ἄλλους. Δέν ἔχουμε νά δώσουμε ὑλικά, ἄς προσφέρουμε πνευματικά. Μέ ἕναν καλό λόγο, μέ μία καλή συμβουλή μποροῦμε πολύ νά ὀφελήσουμε τούς ἀδελφούς μας.

Αὐτό εἶναι τό δεύτερο στοιχεῖο, πού θά πάρουμε ἀπό τήν Ἁγία. Μοίρασε τήν περιουσία της στούς φτωχούς καί ἐλεύθερη πλέον ἀπό κοσμικές καί ὑλικές φροντίδες, ἔγινε ἱεραπόστολος. Γυρνοῦσε πόλεις καί χωριά καί ἐκήρυττε τόν Χριστό.

Ἐμεῖς πάλι εἶναι δύσκολο νά ἀφήσουμε τά σπίτια μας, τίς οἰκογένειές μας καί τίς ἐργασίες καί νά γυρνᾶμε διαφόρους τόπους, γιά νά κηρύττουμε τόν Χριστό. Ὅμως εἶναι δυνατόν νά τό κάνουμε στήν μικρή κοινωνία πού ζοῦμε. Ἄν αὐτό δέν μπορεῖ νά γίνει, ἄς τό ἐπιχειρήσουμε στήν γειτονιά μας. Ἄν καί αὐτόν δέν γίνεται, τότε μέσα στό σπίτι μας, στήν οἰκογένειά μας, στά παιδιά μας νά μιλήσουμε γιά τόν Χριστό καί τήν χριστιανική ζωή. Οὔτε αὐτό δέν μποροῦμε νά κάνουμε; τότε μή γινώμαστε ἐμπόδιο, μή διακόπτουμε τήν σχέση τους μέ τόν Χριστό καί μέ τήν Ἐκκλησία. Ἄν κανείς δέν θέλει νά πιστεύει, τοὐλάχιστον ἐμεῖς νά πιστεύουμε, ἐμεῖς νά ἐκκλησιαζώμαστε,  ἐμεῖς νά ζοῦμε χριστιανικά, ἐμεῖς μή ἀφήσουμε τόν Χριστό καί τήν πίστη μας.

Ὅταν ἔτσι γιορτάζουμε, ἀγαπητοί μου, ὅταν κάνουμε αὐτά, θά ἔχουμε τήν βοήθεια καί τίς πρεσβεῖες τῶν Ἁγίων, τήν χάρη καί τήν εὐλογία τοῦ Μεγάλου Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν.-

  

Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου.

  

Χθές στόν ἑσπερινό εἴπαμε κάποια πράγματα γιά τό κήρυγμα τοῦ ἀποστόλου Πέτρου. Σήμερα θά μιλήσουμε γιά τόν ἀπόστολο Παῦλο.

Ἡ πρώτη γνωριμία τῶν Ἑλλήνων μέ τόν Χριστό ἔγινε στά Ἱεροσόλυμα. Τότε εἶπε ὁ Χριστός τά πολύ σπουδαῖα λόγια, ἦρθε ἡ ὥρα νά δοξασθεῖ ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου. Τό ἐλληνικό γένος ἐδόξασε τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του καί διέδωσε τήν νέα πίστη σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο.

 Ἐδῶ στόν ἑλλαδικό χῶρο ταχυδρόμος, ἀγγελιοφόρος τοῦ Θεοῦ ὑπῆρξε ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ἦρθε στήν Ἑλλάδα, ὄχι μόνος του, ἀλλά κατόπιν θείας ἀποκαλύψεως. Εἶδε σέ ὄνειρο ἕναν μακεδόνα, πού τοῦ εἶπε, διαβάς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν. Ἔλα-πέρασε στήν Μακεδονία νά μᾶς βοηθήσεις. Αὐτό τό ἑρμήνευσε ὡς ἐντολή τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἦταν θέλημα Θεοῦ νά ἔρθει στήν Ἑλλάδα. Ἔτσι ἀπό τήν Τρωάδα πέρασε στήν Σαμοθράκη, στούς Φιλίππους, Θεσσαλονίκη, Βέροια, Ἀθήνα καί κατέληξε στήν Κόρινθο.

 Ἄς δοῦμε τόν κορυφαῖο Ἀπόστολο μέσα στήν Ἀθήνα. Γύρισε ὅλη τήν πόλη καί ἔβλεπε παντοῦ, σέ κάθε γωνιά καί ἕνα ἄγαλμα κάποιου θεοῦ. Δέν ἄφηνε στιγμή πού νά μή μιλάει γιά τόν Ἰησοῦ Χριστό, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τήν συναγωγή τῶν Ἰουδαίων. Χρησιμοποιώντας χωρία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἑρμήνευε τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.

Ἔπρεπε ὁ ἕνας πιστός νά γίνουν δύο. Τό ἀντίθετο μέ αὐτό πού ἔγινε μέσα στόν παράδεισο μέ τήν πτώση στήν ἁμαρτία. Ἁμάρτησε ἡ μία, ἡ Εὔα καί παρέσυρε καί τόν ἄλλον στήν ἁμαρτία. Ἡ σωτηρία τώρα τόν ἴδιο δρόμο καί τόν ἴδιο τρόπο πρέπει νά χρησιμοποιήσει. Ὁ ἕνας νά γίνουν δύο, οἱ δύο τρεῖς κ.ο.κ.

Πρίν γεννηθεῖ κάποιος δέν γνωρίζουμε τίποτε γιά τό πρόσωπό του. Γιά τόν Χριστό ἀντιθέτως γνωρίζαμε πάρα πολλά, ἀφοῦ ὁ Μωϋσῆς καί οἱ Προφῆται εἶπαν καί ἔγραψαν τόσα πολλά. Αὐτό μόνο μέ τόν Χριστό συμβαίνει. Αὐτά χρησιμοποίησε ὁ Παῦλος, γιά νά ἀναφερθεῖ στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.

Ἀκούοντας αὐτά οἱ Ἀθηναῖοι ζήτησαν νά ἐξηγήσει καί σ᾿ αὐτούς ἐκεῖνα πού ἔλεγε στούς Ἰουδαίους. Πές μας τί εἶναι αὐτά, γιά ποιόν Θεό μᾶς μιλᾶς καί ποιά ἀνάσταση Χριστοῦ; (Ἐδῶ πρέπει νά τονίσουμε ὅτι ὅλοι οἱ ἀρχηγοί θρησκειῶν εἶναι μέσα στόν τάφο. Ἦλθον καί ἀπῆλθον. Πέθαναν καί χάθηκαν. Ἕνας τάφος εἶναι κενός, τοῦ Χριστοῦ. Καί Αὐτόν βέβαια τόν ἔβαλαν μέσα στόν τάφο, ἀλλά ἀναστήθηκε, βγῆκε ἀπό τόν τάφο, ἠγέρθη ἀπό τῶν νεκρῶν καί τῆς βασιλείας αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος.

Κάποιοι, ὅταν μᾶς ἀκοῦνε νά μιλᾶμε, διαμαρτύρονται. Μιλῆστε  μας, ὄχι γιά δογματικά θέματα, ἀλλά γιά τήν ἀγάπη, γιά  τήν ἐλεημοσύνη. Ὅμως, ἀγαπητοί μου, ποιός μπορεῖ νά μιλήσει γιά ἀγάπη, ἄν δέν ἔχει σχέση μέ τόν Χριστό, πού εἶναι ἡ ἀληθινή ἀγάπη; Ποιός μπορεῖ νά μιλήσει γιά τήν ἐλεημοσύνη, ἄν δέν ἀφήνει τόν Χριστό νά κατευθύνει τό χέρι στό νά προσφέρει; Ὅλα λοιπόν ἀπό τόν Χριστόν ξεκινᾶνε.

Καλοπροαίρετοι οἱ Ἀθηναῖοι, παρ᾿ ὅτι εἰδωλολάτραι, ἄκουγαν τό κήρυγμα τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Μέ τόσους πολλούς θεούς πού εἶχαν, δέν ἔμεναν εὐχαριστημένοι καί ἱκανοποιημένοι. Κάτι ἄλλο θά πρέπει νά ὑπάρχει ἀνώτερο καί καλύτερο. Αὐτό ἐκμεταλλεύθηκε ὁ Παῦλος, γιά νά μιλήσει γιά τόν ἄγνωστο Θεό, πρός τιμήν τοῦ ὁποίου ἔστησαν καί βωμό. Τούς μίλησε γιά ἕναν Θεό, ὄχι γιά πολλούς, πού εἶναι δημιουργός τῆς κτίσεως, πού ἔδωσε ζωή καί πνοή σέ ὅλα. Ἔκανε ἀπό ἕναν ἄνθρωπο ὅλο τό γένος τῶν ἀνθρώπων. Ὄχι ἀπό δύο, τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα, ἀλλά ἀπό ἕναν, ἀφοῦ καί ἡ Εὔα ἀπό τόν Ἀδάμ δημιουργήθηκε. Ὅλοι κατάγονται ἀπό ἕναν ἄνθρωπο.

Ἄν τώρα κάποιος ἤθελε νά βρεῖ τόν Θεό, νά τόν συναντήσει, θά μποροῦσε νά τόν ψηλαφήσει, γιατί δέν εἶναι μακρυά ἀπό μᾶς. Δέν εἶναι στίς ψηλές κορυφές τοῦ Ὁλύμπου, κάπου μακρυά, ὅπως πίστευαν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες, ἀλλά εἶναι πολύ κοντά μας. Δέν βρίσκεται μόνο μέσα στό ναό τῶν Ἱεροσολύμων, ὅπως πίστευαν οἱ Ἑβραῖοι, ἀλλά ὑπάρχει σέ κάθε γωνιά τῆς γῆς, σέ κάθε σημεῖο τῆς ὑφηλίου. Εἶναι πανταχοῦ παρών. Γι᾿ αὐτό κι᾿ ἐμεῖς δέν θά εἴμαστε συμμαζεμένοι μόνο μέσα στήν Ἐκκλησία, ἄν εἴμαστε βέβαια, καί ἔξω σάν ἄγρια θηρία θά κατασπαράσσει ὁ ἕνας τόν ἄλλον. Καί ἔξω ὑπάρχει ὁ Θεός, πού βλέπει καί ἐλέγχει τά πάντα. Ἔτσι ἡ ζωή μας θά εἶναι προσεκτική καί μέσα στό Ναό καί ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία.

Αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ εἴμαστε γένος. Ἀπό Αὐτόν καταγόμαστε. Εἴμαστε οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, συγγενεῖς τοῦ Θεοῦ. Μέσα στίς φλέβες μας τρέχει αἷμα Χριστοῦ. Ἄν αὐτό τό πιστεύουμε, τότε πρέπει νά πετάξουμε τά εἴδωλα πού καί σήμερα προσκυνοῦμε καί νά λατρεύουμε τόν μόνον ἀληθινόν Θεόν.

Ἀπ᾿ ἐδῶ καί πέρα ἀλλάξτε τρόπο ζωῆς. Ὁ Θεός παραγγέλλει σέ ὅλους νά μετανοήσουμε. Νά βροῦμε τήν ὁδό τῆς μετανοίας, πού βγάζει στόν παράδεισο. Κάποτε θά μπορούσαμε νά ποῦμε, ὅτι δέν γνωρίζαμε καί τότε θά εἴχαμε κάποια ἐλαφρυντικά. Τώρα ὅμως δέ ἔχουμε δικαιολογίες. Ἀκούσαμε καί μάθαμε. Τά προηγούμενα χρόνια τῆς ἀγνοίας τά συγχώρησε ὁ Θεός. Ἀπ᾿ ἐδῶ καί πέρα προσοχή. Τά πράγματα γίνονται ἐπικίνδυνα. Ὁ Θεός ὥρισε ἡμέρα πού θά κρίνει, θά δικάσει τόν κόσμο ὅλο. Ὁ θάνατος εἶναι μία κρίσις. Τό σῶμα κατατίθεται στόν τάφο, μά ἡ ψυχή κρίνεται καί μετά θάνατον δέν ὑπάρχει μετάνοια. Κατά τήν δευτέρα τοῦ Κυρίου παρουσία θά ἔχουμε τήν δεύτερη καί τελική κρίση. Θά ἀναστηθεῖ καί τό σῶμα, γιά νά δοξασθεῖ ἤ νά τιμωρηθεῖ, νά πληρώσει, γιατί συνήργησε μέ τήν ψυχή στό ἀγαθό ἤ στήν ἁμαρτία.

Τά πράγματα τώρα ἀλλάζουν. Κατά τό κοινῶς λεγόμενο εἶναι σκοῦρα γιά μᾶς, γιατί πλέον μάθαμε, γνωρίζουμε. Ἡ κρίσις θά γίνει μέ δικαιοσύνη μέ κάποιον πού ὥρισε ὁ Θεός. Ποιός εἶναι αὐτός; Αὐτός πού ἐνανθρώπησε, πού σταυρώθηκε, πού ἀναστήθηκε, αὐτός πού θά ξαναέλθει. Μόνο Αὐτός ἔχει δικαίωμα νά κρίνει, κανείς ἄλλος.

Ὅταν ἄκουσαν γιά ἀνάσταση νεκρῶν, ἄρχισαν νά γελοῦν, νά εἰρωνεύωνται τόν Παῦλο. Καλά, τοῦ εἶπαν, τά ξαναλέμε. Τόν πέρασαν γιά τρελλό, ἐπειδή μιλοῦσε γιά ἀνάσταση νεκρῶν. Ἐννοοῦσαν, ἄδειασέ μας τώρα τήν γωνιά καί μή μᾶς ζαλίζεις μέ τίς ἀνοησίες σου.

Ἀγαπητοί μου,

Ἐμεῖς δέν εἴμαστε οὔτε ἄπιστοι, οὔτε εἰδωλολάτραι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι λεγόμαστε. Πιστεύουμε στήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν; Ἄν ναί, νά τό δείξουμε, ὄχι μέ λόγια, ἀλλά μέ τήν ζωή μας. Μέ τήν μετάνοιά μας, μέ τήν ἀναστημένη ζωή, μέ τόν ἀγώνα κατά τῆς ἁμαρτίας, μέ τήν προετοιμασία μας γιά τήν ὑποδοχή τοῦ Χριστοῦ, γιά νά ἀποφύγουμε τήν μέλλουσα κρίση καί καταδίκη καί νά ἐπιτύχουμε τήν σωτηρία μας. Ἀμήν.-

                                                   

Πέμπτη τῆς Ἀναλήψεως (17-05-2007).

Ἡ μεγάλη ἑορτή τῆς Ἀναλήψεως εἶναι ἡ πρό τελευταία ὑπόθεσις τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Κυρίου. Ἕνα γεγονός ἀκόμη ὑπολείπεται γιά τό "πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης κρῖναι ζώντας καί νεκρούς". Ἡ Ἁγία Πεντηκοστή, κατά τήν ὁποία τό ἅγιο Πνεῦμα κατέβηκε ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν ἐπάνω στούς Ἁγίους Ἀποστόλους.

Ἐπί σαράντα ἡμέρες, μετά τήν ἀνάστασή Του, ὁ Ἰησοῦς Χριστός φανερώθηκε πολλές φορές στούς μαθητάς Του. Συζήτησε καί ἔφαγε μέ αὐτούς, γιά νά δείξει καί ἐκεῖνοι νά βεβαιωθοῦν, ὅτι δέν εἶναι κανένα φάντασμα, ἀλλά πραγματικά ὁ ἀναστημένος Κύριος. Ὅταν βρισκόταν μαζί τους τούς μιλοῦσε γιά τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Νά ἑνα καλό μάθημα καί δίδαγμα γιά ὅλους μας. Αὐτό μᾶς ὑποδεικνύει ποιό θά πρέπει νά εἶναι τό περιεχόμενο τῶν συζητήσεών μας. Ὄχι περί ἀνέμων καί ὑδάτων, ὄχι γιά τό ΠΡΟ_ΠΟ ἤ τό ποδόσφαιρο ἀποκλειστικά, οὔτε ἡ μόδα καί ἡ ἐπικαιρότητα, οὔτε ἄλλες σαβοῦρες, ἀλλά πρέπει νά μᾶς ἀποσχολεῖ ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας.

Δυστυχῶς ὅμως ἀκοῦμε ὄχι λίγους νά λένε, δέν μᾶς ἀπασχολοῦν, οὔτε μᾶς ἐνδιαφέρουν τά θρησκευτικά πράγματα. Ἔτσι χάνουμε τόν καιρό μας, παιρνοῦν τά χρόνια, χωρίς νά κάνουμε τίποτε τῆς προκοπῆς. Χάνοντας τόν καιρό μας, χάνουμε κάτι πολύ σπουδαῖο καί μάλιστα δέν μποροῦμε νά τό ξαναβροῦμε, νά διορθώσουμε τό κακό.

Ὁ Χριστός λοιπόν εἶχε στενή σχέση μέ τούς Μαθητάς Του. Τούς παρήγγειλε νά μή φύγουν, νά μή ἀπομακρυνθοῦν ἀπό τά Ἱεροσόλυμα, γιατί σέ λίγες ἡμέρες θά δεχυθοῦν τήν ἐπαγγελία τοῦ Πατρός Του, τήν ὑπόσχεση πού ἔδωσε ὁ Θεός, ὅτι θά τούς στείλει τό Ἅγιο Πνεῦμα. Θά λουσθοῦν καί θά βαπτισθοῦν μέσα στό Ἅγιο Πνεῦμα.

Πότε θά γίνουν αὐτά, Κύριε; Τώρα, σ᾿ αὐτόν τόν καιρό θά ἀποκαταστήσεις τήν βασιλεία στό Ἰσραήλ; Καί αὐτοί ἀκόμη τόν περίμεναν σάν κοσμικό βασίλέα, πού θά ἐλευθέρωνε τούς Ἑβραίους ἀπό τούς Ρωμαίους. Αὐτό μή σᾶς ἐνδιαφέρει, δέν εἶναι δική σας δουλειά. Αὐτό τό γνωρίζει μόνο ὁ Πατέρας μου. Τό ἀκοῦτε; Μόνο ὁ Θεός τό γνωρίζει. Ποῦ εἶναι οἱ ταλαίπωροι Χιλιασταί, πού θέλουν δῆθεν νά γνωρίζουν, νά ὁρίζουν χρόνους καί καιρούς, πάντοτε ὅμως νά διαψεύδωνται, νά ρεζιλεύοωνται, ἀλλά ποτέ νά μή βάζουν μυαλό; Ἐσεῖς κοιτᾶξτε πῶς θά σωθεῖτε, πῶς ξεφύγετε ἀπό τόν πονηρό. Ὅλα τά ἄλλα εἶναι δουλειά τοῦ Θεοῦ. Δικό σας ἔργο εἶναι νά κηρύξετε τό Εὐαγγέλιο ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς, μέ τήν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού θά λάβετε.

Αὐτό σημαίνει, ὅτι μόνοι μας δέν μποροῦμε νά κάνουμε τίποτε, δέν μποροῦμε νά προκόψουμε, δέν μποροῦμε νά σωθοῦμε. Μόνοι μας δέν μποροῦμε νά κόψουμε οὔτε ἕνα ἐλάττωμα. Θά προσευχηθοῦμε καί θά ζητήσουμε τήν χάρη καί τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ. Τότε θά ἔχουμε ἐπιτυχίες.

Ὁ Πέτρος στήν ἀρχή Τόν ἀρνήθηκε γιατί φοβήθηκε. Καί μάλιστα μπροστά σέ μία νεαρή ὑπηρέτρια. Νἆταν τοὐλάχιστον κάποια ἀρχόντισσα, θά εἶχε ἴσως κάποια δικαιολογία. Μετά ὅμως, ἀφοῦ ἔλαβε δύναμιν ἐξ ὕψους, βγῆκε στόν ἐξώστη τοῦ ὑπερώου καί κήρυξε τόν Ἰησοῦ Χριστό μπροστά σέ χιλιάδες κόσμου. Ἐγώ σᾶς κηρύσσω τόν Χριστό, πού ἐσεῖς σταυρώσατε. Σᾶς λέγω τήν ἀλήθεια κι᾿ ἐσεῖς κόψτε μου τό κεφάλι, ἄν θέλετε.

Ἀκόμη τούς εἶπε ὁ Χριστός, ὅτι θά εἶναι μάρτυρες δικοί Του. Ἔσεσθέ μοι μάρτυρες. Ἄς θυμηθοῦμε καί πάλι τούς Χιλιαστές, πού θέλουν νά ὀνομάζωνται Μάρτυρες τοῦ Ἱεχωβᾶ. Ὁ Χριστός θέλει νά εἴμαστε ξκαί νά γίνουμε μάρτυρες δικοί Του. Αὐτοί ὅμως δέν πιστεύουν στό Χριστό, πῶς θά ὀνομάζωνται μάρτυρες δικοί Του; Τήν περασμένη Κυριακή εἴδαμε τήν θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ. Τόν ἐρώτησε ὁ Ἰησοῦς; Σύ πιστεύεις εἰς τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ; Δέν ρώτησε, ἄν πιστεύει στόν Θεό, ἀλλά στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, γιατί αὐτό πρέπει νά κάνουμε, Αὐτός εἶναι ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου, Αὐτός μᾶς σώζει.

Κατόπιν τούς ἔβγαλε ἔξω στήν Βηθανία καί εὐλογώντας τους ἀνελήφθη στόν οὐρανό. Ἐκεῖνοι τἄχασαν, κοίταζαν, ὅπως λέμε, μέ ἀνοιχτό τό στόμα. Τότε φάνηκαν δύο λευκοφορεμένοι ἄγγελοι. Τί θαυμάζετε; τί ἀπορεῖτε, ἄνδρες Γαλιλαῖοι; Αὐτόν πού βλέπετε νά ἀνεβαίνει στόν οὐρανό, πάλι θά ἔρθει. Ὄχι ὅμως ὅπως τήν πρώτη φορά, ἀλλά τότε μετά δυνάμεως καί δόξης πολλῆς. Αὐτή εἶναι εἴδησις τοῦ οὐρανοῦ, μέσα ἀπό τό ἐπιτελεῖο τοῦ Θεοῦ, γι᾿ αὐτό εἶναι σίγουρη, βέβαιη, ἀληθινή, πραγματική. Δέν χωράει καμία ἀμφιβολία περί τούτου. Ὁ Κύριος καί πάλι θά ἔρθει γιά νά κρίνει ζῶντες καί κεκοιμημένους. Εἴτε ζοῦμε, εἴτε εὑρισκόμαστε μεταξύ τῶν κεκοιμημένων, θά σηκωθοῦμε, γιά νά Τόν προϋπαντήσουμε. Στό Σύμβολο τῆς Πίστεως ἔγραψαν οἱ 318 Θεοφόροι Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί ἐμεῖς τό ἐπαναλαμβάνουμε τακτικά, καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης καί Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν. Ἄλλοι θά εἴμαστε εἰς ἀνάστασιν ζωῆς καί ἄλλοι εἰς ἀνάστασιν κρίσεως. 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Αὐτά πού λέμε τά πιστεύουμε; Δέν τό νομίζω. Γιατί, ἄν πιστεύαμε, θά εἴχαμε ποιό προσεκτική ζωή. Ἄν πιστεύαμε, θά παίρναμε τά ἀνάλογα μέτρα, θά κάμναμε τήν ἀναλογη προετοιμασία, γιά νά Τόν ὑποδεχθοῦμε. Μέχρι σήμερα ποιά προετοιμασία κάναμε γι᾿ αὐτό τό τόσο σπουδαῖο θέμα;

Ἄς πάρουμε τήν ὑπόθεση στά σοβαρά. Νά κάνουμε ὅ,τι περνάει ἀπό τό χέρι μας, ὥστε κατά τήν δευτέρα ἔλευση τοῦ Κυρίου, νά δοῦμε τό πρόσωπό Του, εἰρηνικό, ἤρεμο, χαρούμενο. Νά κάνουμε μεγάλο ἀγώνα μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, γιατί ἐδῶ εἶναι οἱ ἀγῶνες καί τά σκάματα. Ἐδῶ εἶναι  οἱ κόποι καί ὁ ἱδρώτας. Ἐκεῖ τά βραβεῖα καί ἔπαθλα. Ἐκεῖ ἡ πληρωμή καί οἱ ἀμοιβές. Ὅλοι νά ἀξιωθοῦμε τῆς μεγάλης χάρης καί χαρᾶς τοῦ οὐρανοῦ. Ἀμήν.-