Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2014

Τά δάκρυα

σπερινή μιλία

Γνωρίζουμε λοι μας πό τήν γία Γραφή, γαπητοί μου, τι τήν παραδεισένια ζωή τοῦ ἀνθρώπου διαδέχθηκε ἡ ὀδυνηρή ζωή. Πρίν πό τήν πτώση στήν μαρτία ὁ ἄνθρωπος δέν εχε λύπη, πόνο, κούραση, δρώτα. Δέν ξερε τά δάκρυα. πολάμβανε μόνο τήν λοκάθαρη μακαριότητα τοπαραδείσου. παρακοή τν πρωτοπλάστων καί κυρίως ἡ ἀμετανοησία τους τούς βγαλε πό τόν κπο τς δέμ καί τούς ξόρισε στήν κοιλάδα τοκλαυθμνος, που λύπη, πόνος, στεναγμός καί τά δάκρυα. κόσμος λος ταν λαός καθήμενος ν σκότει, ν χώρκαί σκιθανάτου. 
Κάποια φορά, ταν εδόκησε Θεός, ρθε τό πλήρωμα τοχρόνου καί πισκέφθηκε Θεός τόν λαό Του. πρώτη λέξη πού κούσθηκε στούς χρόνους τς Καινς Διαθήκης, ταν λέξη τς χαρς. Χαρε, Κεχαριτωμένη, επε ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ στήν ταπεινή κόρη τς Ναζαρέτ. Ατός χαιρετισμός πευθυνόταν τελικά, χι σ᾿ ἕνα πρόσωπο μόνο, λλά σέ λη τήν νθρωπότητα.  Γι᾿ ατό στόν πρτο στίχο τν Χαιρετισμν τς Παναγίας λέμε: Χαρε, δι᾿ ἧς χαρά κλάμψει. Σύμφωνα μέ να λλο τροπάριο ἡ  Θεοτόκος δέχθηκε τήν χαρά τοκόσμου, τόν Κύριον μν ησον Χριστόν, διά τοῦ ὁποίου ρθε χαρά ν λτκόσμκαί ὁ ὁποος ρθε γιά νά σκουπίσει τά δάκρυα πό τά μάτια τν νθρώπων.
μως, πειδή Υός τοΘεοες τά δια λθεν καί οἱ ἴδιοι ατόν οπαρέλαβον, ατοκαταδικάσθηκαν νά συνεχίζουν νά χύνουν φθονα δάκρυα στή ζωή τους. ξακολουθομε νά χουμε τά μάτια μας πηγές τν δακρύων. ζωή μας λη εναι ζυμωμένη μέ τά δάκρυα.

Κατ᾿ ἀρχήν πρέπει νά διευκρινήσουμε, τι πάρχουν τρες τύποι δακρύων. 1)Τά συνεχῆ ἤ ἀλλις βασικά δάκρυα, πού διατηρον τά μάτια γρά  καί τά προστατεύουν πό τό στέγνωμα καί τήν ξηρότητα. 2) Τά ντανακλαστικά δάκρυα, πού προκαλονται πό κάποιο ξωτερικό ρεθισμό, πως ταν μς νοχλεῖ ὁ καπνός, ταν καθαρίζουμε κρεμμύδια ἤ ὅταν μπεστό μάτι μας κάποιο σκουπιδάκι. 3)πάρχουν καί τά λεγόμενα συναισθηματικά ψυχολογικά δάκρυα, πού πως τό λέει καί λέξη φείλονται σέ συναισθηματική φόρτιση.
Ογυνακες κλανε ποιό εκολα καί μάλιστα χωρίς νά νιώθουν ντροπή γι᾿ ατό. Οἱ ἄνδρες κλανε πολύ πιό δύσκολα, εδικά μπροστά σέ τρίτους, γιατί τό θεωρον νδειξη δυναμίας. Καί μως τό κλάμα κάνει καλό στήν γεία τοσώματος καί στήν ψυχολογία μας. πό πνευματικς πόψεως θά τό δομε στή συνέχεια.
Μέ τά δάκρυα πελευθερώνεται, νακουφίζεται καί πομακρύνεται συναισθηματική μας νταση. Οεδικοί ποστηρίζουν, τι ταν κλαμε, κφράζουμε νοιχτά τά συναισθήματά μας καί βγάζουμε πό μέσα μας ατό πού μς βασανίζει. τσι βελτιώνεται ψυχική λλά καί σωματική μας γεία. Μπορενά μς φαίνεται παράξενο, λλά εναι λήθεια πώς τό κλάμα εναι εεργετικό γιά τόν νθρωπο.
Τά δάκρυα περιέχουν νζυμα, πρωτεΐνες, ρμόνες καί μεγάλες ποσότητες πό μαγγάνιο, κάλιο καί νάτριο. Οσίες πού καθαρίζουν τά μάτια καί τά προστατεύουν πό μολύνσεις. Τά συναισθηματικά δάκρυα χουν περισότερες πρωτεΐνες καί ρμόνες πού λειτουργον γχολυτικά καί νισχύουν παράλληλα τό νοσοποιητικό μας σύστημα. Μέ ατά παλλάσσεται τό σμα πό τοξικές οσίες. ποτελον φυσικά παυσίπονα τοῦ ὀργανισμο. κτώ στούς δέκα δηλώνουν, τι φοκλάψουν, βελτιώνεται διάθεσή τους. πάρχουν σύγχρονες μελέτες, πού τό ποδεικνύουν ατό, λλά καί πάνω πό δύο χιλιάδες χρόνια οφιλόσοφοι ποστήριζαν, τι τά δάκρυα καθαρίζουν τό μυαλό. Εναι χαρακτηριστική φράση τοΟΐλλιαμ Σαξπηρ: Τό κλάμα μικραίνει τό βάθος τς θλίψης.
Λέμε πολλές φορές, τι πεθαίνουν περισσότεροι νδρες παρά γυνακες, ἤ ἔχουμε περισσότερες χρες γυνακες πό ,τι χήρους νδρες καί  εναι λήθεια. Ατό σύν τος λλοις συμβαίνει, γιατί, πως προείπαμε, ογυνακες κλανε περισσότερο καί εκολότερα πό τούς νδρες.

Ατά τά λίγα, πιστεύω τι ρκον, ς πρός τήν ξία καί τήν φέλεια τν δακρύων σχετικά μέ τό σμα καί τήν ψυχολογία  μας. Στή συνέχεια θά διαθέσουμε τόν χρόνο μας σέ λλου εδους δάκρυα, πού διακρίνονται καί ατά σέ πολλές κατηγορίες.
 Ὑπάρχει μεγάλη ποικιλία δακρύων. ΟΠατέρες τς ρήμου, ολεγόμενοι Νηπτικοί, θεωρον τά δάκρυα ς τήν κορυφή τν γαθν τοπαρόντος κόσμου. Δέν εναι τυχαο τι, στήν κατανυκτικότερη στιγμή τς προσευχς τους, δέν ζητοσαν πό τόν Θεό σοφία καρτερία θάρρος κάτι λλο οτε κόμη καί γιότητα, λλά δάκρυα. Δάκρυά μοι δός, Θεός. 
Τά δάκρυα σέ λες τίς περιπτώσεις χουν τήν δια χημική σύσταση, πως επαμε πιό πάνω. μως, νάλογα μέ τήν ατία πού τά προκάλεσε, χουμε καί λλη ποιότητα, λλη κατηγορία δακρύων. νάλογα μέ τήν φύση τους καί τήν προέλευσή τους χουν ξία καί βάρος στήν πνευματική ζωή. Θά ναφέρω μερικά: Δάκρυα συγκινήσεως καί γανακτήσεως, χαρς καί εγνωμοσύνης, λύπης καί πόνου.  Δάκρυα για καί καθαρά, φόβου Θεο, μετανοίας καί  κατανύξεως, θείου ρωτα. Δάκρυα μαρτωλά, κάθαρτα, καρπα, γωϊσμο, ποκρισίας καί πελπισίας, πού εναι δαιμονικά. Δάκρυα ξωτερικά, ταν χύνωνται ποταμοί δακρύων, λλά καί δάκρυα σωτερικά. Εναι τότε πού ψυχή τοῦ ἀνθρώπου κλαίει καί σπαράζει καί ς μή βλέπουν οἱ ἄλλοι οτε να δάκρυ. 
ς πομε λίγα λόγια γιά κάποιες κατηγορίες δακρύων καί ς δομε ποιά πό ατά μς φελον καί ποιά μς βλάπτουν.

Πρτα-πρτα εναι τά παιδικά δάκρυα.φθονα ναβλύζουν τά δάκρυα στά θα μάτια τν μικρν παιδιν. Εκολα λαμπυρίζουν στά προσωπάκια τους. λεγε νας σοφός (Σκώτ), τι τά δάκρυα, πού κυλον στά παιδικά μάγουλα, εναι σάν δροσοσταλίδες στά τριαντάφυλλα. Επαν, πώς τά νήπια, προτοβαφτισθον στήν κολυμβήθρα, βαφτίζονται στά δάκρυά τους. Δέν χουν μως βάθος τά παιδικά δάκρυα. Τό παιδί κλαίει συνήθως καί χωρίς νά πονάει. νῷ ὁ μεγάλος πονάει καί χωρίς νά κλαίει.

τσι ρχόμαστε  στά δάκρυα τοπόνου. Ατά τρέχουν πό τά μάτια τν μεγάλων. Τά συναντμε σχεδόν σέ κάθε μας βμα. Δακρύβρεκτη εναι πορεία μας στή γ. Κανείς δέν πέρασε πό τόν κόσμο ατό χωρίς νά κλάψει, δίχως νά χύσει δάκρυα. Καί μάλιστα πολλές φορές  ταν μαρα δάκρυα καί ποταμοί δακρύων. Εναι τότε πού ὁ ἄνθρωπος βυθίζεται σέ πόγνωση, πού κλαίει χωρίς τήν παρηγοριά τς λπίδας.
Παντοκρύβεται τό δάκρυ. γινε χώριστος σύντροφός μας. πάρχει στήν καλύβα τοφτωχο, μά καί στά παλάτια τν πλουσίων καί στούς ορανοξύστες. Επαν πώς εναι σιωπηλή γλσσα τν θλίψεων, βουβή διάλεκτος τοπόνου. Μέ πόση παραστατικότητα μιλνε πάντα τά βουρκωμένα μάτια! Πόσο κφραστικά εναι!  Λένε πιό πολλά πό τήν πιό γρήγορη γλσσα. Κάποιοι πάλι επαν, τι τά δάκρυα εναι γλσσα τς καρδις καί τό αμα τς καρδις. Εναι πόνοι τς καρδις, πού γροποιονται. χουν μως τήν δυνατότητα νά νακουφίζουν τήν καρδιά, πού πονάει. Τήν ξελαφρώνουν, γίνονται τό φάρμακο τοπόνου.
κομε μερικές φορές κάποιον νά λέει, σκλήρυνε καρδιά μου, δέν μπορνά κλάψω. Ατός ὁ ἄνθρωπος εναι πράγματι δυστυχής.
 Πολλές φορές τά δάκρυα εναι μόνη μας καταφυγή. Εναι εγενέστερη διαμαρτυρία μας, ταν χτυπιέται ἡ ἀθωότης καί πολεμεται τό δίκαιο. ταν ντιμετωπίζουμε τήν βάρβαρη δύναμη τν συνανθρώπων μας. Τά δάκρυα εναι σιωπηλή παραδοχή στίς γνωστες βουλές τοῦ Ὑψίστου. Τότε πού μέ γρά τά μάτια μας σκύβουμε ταπεινά τό κεφάλι καί λέμε στόν Πατέρα μν τόν ν τος ορανος, γενηθήτω τό θέλημά Σου. 
Μέ συμπάθεια βλέπουμε ατούς πού πονον καί κλανε. λλά τό διο κάνει καί φιλάνθρωπος Θεός. Οστεναγμοί τοῦ ἀδικημένου καί τά δάκρυα τοπονεμένου δέν χύνονται δικα. Δέν χάνονται μπροστά στό θρόνο τς Θείας Μεγαλειότητος. ταν πιστός προσεύχεται, πως Δαβίδ, Κύριε, εσάκουσον τς προσευχς μου... νώτισε τν δακρύων μου (Ψαλμ. λη, στίχ.13), τότε Θεός θά δώσει τήν πόσχεση, πού δωσε στόν βασιλιά ζεκία: Εδον τά δάκρυά σου... (Δ΄Βασιλ. Κ,6). Βλέπει κενος τά δάκρυά μας καί τά κατανοε. Εναι μόνος, πού μπορενά τά ξαλείψει. Στόν μικρό παρακλητικό κανόνα τς Παναγίας παραδεχόμαστε, τι Χριστός χει φαιρέσει, κ παντός προσώπου πν δάκρυον.

Τά δάκρυα τς συμπόνοιας. 
Πιό πάνω πό τά δάκρυα τοπόνου, βρίσκονται τά δάκρυα τς συμπόνοιας. Εναι δάκρυα, πού χύνονται γιά ξένο πόνο. Εναι ὁ ἀπόηχος τολόγου τοῦ ἀπ. Παύλου, χαίρειν μετά χαιρόντων καί κλαίειν μετά κλαιόντων (Ρωμ. ιβ, 15). Ποτέ μή λησμονομε, τι τά δάκρυα χάνουν τήν πίκρα τους, ταν τά σκουπίζει να φιλικό χέρι. Μς συνιστκαί Μέγας Βασίλειος, συμπάσχειν τος πάσχουσι καί συνδακρύειν. πάρχουν πολλοί, πού ασθάνονται βαθιά τίς δοκιμασίες τν συνανθρώπων τους. Πού πονον γι᾿ ατούς καί, πως λέει ὁ ἅγιος σίδωρος Πηλουσιώτης, χύνουν δάκρυα συμπαθείας. Καί ατό πολλές φορές εναι γνησιότερη κδήλωση τς γάπης. Πρέπει νά βρίσκεται σέ πολύ καλή ψυχική κατάσταση κενος, πού λησμονετόν αυτό του, διαφορεγιά τόν αυτό του, νπροσφέρει στόν λλο δάκρυα συμπαθείας.
δπρέπει νά κάνουμε μία παρατήρηση. 
Πολλές φορές συμμορφωνόμαστε μέ τά λόγια τοῦ ἀπ. Παύλου, λλά κατά τό μισι. Δηλαδή κλαίομεν μετά κλαιόντων. Λυπόμαστε καί συμπάσχουμε μέ τόν διπλανό μας. πόνος του γίνεται καί δικός μας πόνος. Συμμετέχουμε στό πένθος του. Στήν χαρά του μως δέν χαιρόμαστε. Καί ατό εναι πολύ κακό. Δέν θέλουμε τό καλό τοῦ ἄλλου. Τό κομε πολλές φορές κόμη καί στήν ξομολόγηση. Δέν θέλω τό κακό του, μς λένε, γιά νά δείξουν τι εναι καλοί νθρωποι. Πολύ δύσκολα σχεδόν ποτέ δέν θά πον θέλω τό καλό του. 
 Π.χ. ν κόρη τογείτονά μας χει να καλό τυχερό, πάει νά κάνει ναν καλό γάμο, δέν τό θέλουμε, δέν μς ρέσει, δέν χαιρόμαστε. Κιτρινίζουμε πό τό κακό μας. Δέν θά πομε ναν καλό λόγο. ν μάλιστα μπορούσαμε νά κατηγορήσουμε νά χαλάσουμε τό συνοικέσιο, θά τό κάμναμε εχαρίστως. 
ν γιός του πέρασε στό πανεπιστήμιο, σκοτινιάζει τό πρόσωπό μας, μαυρίζει καρδιά μας στήν χαρά καί στά εχάριστα τοῦ ἄλλου. Καί ατό συμβαίνει δυστυχς καί μεταξύ συγγενν. χω π᾿ ὄψη μου παραδείγματα. νλοιπόν κλαίομεν μετά κλαιόντων, δέν χαιρόμαστε μετά χαιρόντων.
Ποῦ ἀκόμη φαίνεται κακία μας; μαρτάνει κάποιος κι᾿ ἐμες τόν κατηγορομε. Λέμε χίλια δυό ες βάρος του, σάν μες νά εμαστε οἱ ἀναμάρτητοι. Τί θά πρεπε νά κάνουμε; Νά κλαμε καί νά πενθομε γι᾿ ατούς, λέει Μ. Βασίλειος, γιατί παραμένουν ναίσθητοι καί δέν γνωρίζουν, τι χάνονται. Προτιμον τά ργα τς ντροπς καί χι τήν δόξα τοΘεο
Ὀ ἄλλος γινε χημα τοδιαβόλου. λαύνεται πό τοδαίμονος ες τάς ρήμους. Βασανίζεται καί χτυπιέται πό τόν διάβολο, ποφέρει καί μες μόνο κακούς λόγους χουμε νά πομε γιά τόν δυστυχ. Μία προσευχή γιά νά τόν  λεήσει Θεός, να δάκρυ συμπόνοιας ποτέ. διάβολος κάθησε πάνω στήν πλάτη του καί τόν δηγεστήν καταστροφή κι᾿ ἐμς δέν μς καίγεται καρφί. Ξέρουμε μόνο νά κατηγορομε καί νά κακολογομε. λλά τότε διάβολος δέν κάθησε μόνο στή δική του πλάτη, μά καί στούς δικούς μας μους.
Καί κόμη, άν κάποια φορά μετανοήσει, κατορθώσει νά παλλαγεῖ ἀπό τά δόντια τοθηρίου, άν γωνίζεται νά ζεῖ ἐν μετανοί, νά κκλησιάζεται, νά ξομολογεται, νά νηστεύει, νά κοινωνεκαί τότε πάλι γλσσα μας χύνει φθονο δηλητήριο. κανε τοκόσμου τά ασχη καί τώρα ρχεται στήν κκλησία. λα ατά πό μς τούς καλούς χριστιανούς!  Θεός καί οἱ ἄγγελοι πανηγυρίζουν στόν ορανό, γιά τήν μετάνοια τοῦ ἁμαρτωλο, πως επε Κύριος, καί μες δέν τό θέλουμε, δέν χαιρόμαστε.
Θά μς πεκαί πάλι Μέγας Βασίλειος: ταν δες τόν δελφό σου νά δύρεται γιά τίς μαρτίες του, γιά τίς ποες τώρα μετανοε, κλάψε μαζί του καί δεξε του συμπάθεια. τσι θά μπορέσεις μέ τά ξένα παθήματα νά διορθώσεις τά δικά σου. Γιατί πράγματι ατός πού χυσε θερμά δάκρυα γιά τήν μαρτία τοπλησίον του, θεράπευσε τόν αυτό του.
Τέλος ς μή κλαμε μόνο γιά μς, λλά νά ντρεπώμαστε καί νά κλαμε περισσότερο γι᾿ ατόν πού μς λύπησε καί μς κανε νά κλάψουμε, γιατί ατός θά δώσει λόγο στό Θεό καί θά χει φοβερές συνέπειες.
Ὁ ἀπ. Παλος μιλώντας στήν φεσσο, στούς Πρεσβυτέρους τς κκλησίας, πενθυμίζει τι τριετίαν νύκτα καί μέραν οκ παυσάμην μετά δακρύων νουθετν να καστον... κλαιε τρία χρόνια νύχτα καί μέρα διορθώνοντας τά ξένα πάθη. Τά δάκρυα ατά καλλιεργον τίς ψυχές. Σάν τή βροχή αξάνουν τά σπέρματα τς ρετς. Ατά τά δάκρυα, πού εναι δάκρυα γάπης εναι γλυκύτερα πό κάθε γέλιο καί χαρά. Δέν ξεκουράζονται τόσο κενοι πού γελον, σο κενοι πού κλανε γιά τούς λλους. 
προφήτης Μωϋσς ζοσε διαρκς μέ νηστεες καί δάκρυα. Κάποια φορά πού ποφάσισε Θεός νά τιμωρήσει τούς σραηλίτες, μέ δάκρυα στάθηκε μπροστά Του καί παρακαλοσε νά τούς συγχωρήσει. ν χι, σβσε κι᾿ ἐμένα πό τό βιβλίο Σου, λεγε.
Ὁ ἀπ. Παλος πίσης ζοσε μέ συνεχδάκρυα καί τόλμησε νά προτιμήσει τήν δική του κόλαση γιά χάρη τν κατά σάρκα συγγενν του. χυνε φθονα δάκρυα γιά τούς χθρούς τοσταυροτοΧριστοκαί τοΕαγγελίου. κλαιε γι᾿ ατούς πού χάνονταν, γιά πού τοδημιουργοσαν προβλήματα καί πειρασμούς.
ΟΠροφται συνήθιζαν νά θρηνον γιά κείνους πού νοσοσαν θεράπευτα. Τό διο κανε καί ὁ Ἱερεμίας σέ πολλές περιστάσεις. Εναι γνωστοί οθρνοι τοῦ Ἱερεμίου στήν Π. Διαθήκη. 
Τό διο καί Χριστός κλαψε, ταν επε, λλοίμονό σου Χοραζίν, λλοίμονό σου Βηθσαϊδερουσαλήμ, ερουσαλήμ ἡ ἀποκτείνουσα τούς προφήτας καί λιθοβολοσα τούς πεσταλμένους πρός ατήν... 
Τά δάκρυα εναι να καλό εδος διδασκαλίας, λέει ὁ ἱ. Χρυσόστομος. κενον πού δέν τόν παναφέρει στό σωστό δρόμο λόγος, ατόν πολλές φορές τόν διορθώνει θρνος καί τά δάκρυα. τσι ὁ ἀπ. Παλος γραφε πρός Κορινθίους, βαθιά θλιμμένος, μέ σφιγμένη τήν καρδιά καί πολλά δάκρυα (Β΄Κορ. 2,4). Θέλεις λοιπόν νά διορθώσεις τόν δελφό σου; Δάκρυσε, προσευχήσου στό Θεό γι᾿ ατόν, καί φοτόν πάρεις διαιτέρως, παρακίνησέ τον στό καλό, συμβούλεψέ τον, παρακάλεσέ τον. Πολλοί πολλές φορές δέν φελήθηκαν πό τίς συμβουλές, συγκινήθηκαν μως πό τά δάκρυα καί τή συμπάθεια. Μέ τά δάκρυα φυπνίζεις ατόν πού πέθανε ψυχικά.

λλά γι᾿ ατήν τήν περίπτωση πολλά επαμε. ς προχωρήσουμε παρακάτω, σέ λλη περίπτωση.  Εναι τά μητρικά δάκρυα. Τά δάκρυα τς μάνας καί τοπατέρα. Βγαλμένα μέσα πό τήν καρδιά τους γιά τό καλό τν παιδιν τους. Δέν μπορενά ντικρύσει κανείς τή μάνα, πού κλαίει γιά τό παιδί της. Τό λέει μιά  παροιμία: ν δέν φουσκώσει θάλασσα, βράχος δέν φρίζει. Κι᾿ ἄν δέν σέ κλάψει μάνα σου, κόσμος δέν δακρύζει.
μειναν γνωστά στήν στορία οπεριπτώσεις δύο μητέρων γιά τά πολλά τους δάκρυα. Τό να εναι τς Νιόβης πό τήν ρχαιοελληνική μυθολογία. χασε λα τά παιδιά της καί παραδόθηκε σέ τέλειωτους θρήνους. κέτευε τούς θεούς νά σπλαχνιστον τήν δυστυχία της καί Δίας τήν μεταμόρφωσε σέ βράχο, γιά νά μή ασθάνεται πλέον τόν πόνο της. πό τόν βράχο ατό στάλαζαν μέρα-νύχτα σταγόνες σάν δάκρυα.
Τό δεύτερο περιστατικό μητέρας, πού θρηνεγιά τό παιδί της, εναι τς γίας Μόνικας. Ατή δέν κλαιε μπροστά στό νεκρό παιδί της, λλ᾿  ἔχυνε φθονα δάκρυα, γιά νά μή νεκρωθεῖ ἡ ψυχή τοπαιδιοτης. Αγουστνος της παραστράτησε πό μικρός καί ἡ ἁγία μητέρα του κλαιγε πολύ περισσότερο πό κενες τίς μητέρες, πού πέθαιναν τά παιδιά τους. Ὁ ἴδιος θά πεῖ ἀργότερα, μένα μέ σωσαν τά δάκρυα τς μάνας μου. Ατό προφήτευσε, θά λέγαμε, ὁ ἅγιος μβρόσιος, πίσκοπος Μεδιολάνων.
Κάποια φορά κουσε νά χτυπον τήν πόρτα τς πισκοπικς κατοικίας του. νοιξε ὁ ἴδιος καί βρέθηκε μπροστά σέ μιά γνωστη γυναίκα, πού κλαιγε παρηγόρητα. Γιατί κλας; τήν ρώτησε μέ συμπόνια. Γιά τό παιδί μου, πάντησε. Τί χει τό παιδί σου, ρρωστο εναι; χι, εναι κόμη πιό σχημα, χειρώτερα πό ρρωστο. Ζεμέσα στήν μαρτία. Μή φοβσαι, τς επε. να παιδί, γιά τό ποο κλαίει μάνα καί χύνει δάκρυα, δέν πρόκειται νά χαθε. Καί δέν χάθηκε. γινε γιος τς κκλησίας μας. 
Μάλιστα, γαπητοί μου. Επαν γιά τά δάκρυα τν μανάδων, πώς εναι πολύ γόνιμα, γιατί εναι αματηρά, πύρινα. Πέφτουν στίς καρδιές τν παιδιν τους, πως δροσιά τοορανοστά νθη. Εναι πολύ ποτελεσματικά, θαυματουργά τά δάκρυα τς μάνας. Κάτι πού ογονες καί κυρίως ομητέρες δέν θέλουν νά τό κμεταλλευτον καί νά τό ξιοποιήσουν.

Συνεχίζουμε καί πμε σέ λλη κατηγορία: Τά κροκοδείλια δάκρυα.
ναφέραμε μέχρι τώρα διάφορες ατίες, πού προκαλον δάκρυα. Τό καθένα πό ατά χει τό λόγο του καί τήν ξία του. μως, πως πάρχουν νομίσματα γνήσια καί νομίσματα κάλπικα-κίβδηλα, τσι πάρχουν καί δάκρυα ληθινά καί δάκρυα ψεύτικα. Τέτοια εναι τά κροκοδείλια. Δάκρυα ποκρισίας καί δόλου. Τά χρησιμοποιον πό πολογισμό καί γιά συμφέρον.
 Ὑπάρχουν νθρωποι, πού γιά νά ξαπατήσουν τούς λλους καί νά πετύχουν τούς σκοπούς τους, μεταχειρίζονται κόμη καί τό κλάμα, τά δάκρυα. νας ερωπαος φιλόσοφος λεγε: Τά δάκρυα, τό νθος τς καρδις, δείχνουν μεγίστη ποκρισία ἤ ὑψίστη ελικρίνεια. Τά κροκοδείλια δάκρυα τά συναντομε περισσότερο στόν γυναικεο κόσμο. 
Μιά γυναίκα κλαίει, ταν δέν μπορενά μιλήσει καί λιποθυμάει, ταν δέν μπορενά κλάψει. Ατά τά δάκρυα εναι γέλια κάτω πό μάσκα. Τό διο συμβαίνει μέ τούς θοποιούς στό θέατρο καί στόν κινηματογράφο. Προσποιονται τι κλανε, λλά τά δάκρυά τους εναι ψεύτικα καί κατά παραγγελία. Μά ατά τά δάκρυα γινόμαστε περίγελως στούς νθρώπους, μισητοί καί βδελυκτοί στό Θεό.

λλη κατηγορία μέ δύο λόγια εναι τά δάκρυα πείσματος καί γωϊσμο.
Εναι κδηλώσεις μις κακς ψυχικς κατάστασης. νός κακομαθημένου νθρώπου. Εναι δάκρυα ργς  πού βγαίνουν πό τόν πληγωμένο  καί θιγμένο γωϊσμό μας. Γιατί δέν γινε τό δικό μας. πιμένουμε, χτυπομε κάτω τό πόδι μας. Θέλουμε νά γίνεται πάντοτε τό δικό μας, καλό κακό, ποιο καί ν εναι ατό. Οτε τούς συνανθρώπους μας νεχόμαστε, τί, τό δικό του θά γίνει; δέν θά τοπεράσει. Οτε μπροστά στό Θεό ποχωρομε, γιά νά πομε γενηθήτω τό θέλημά Σου.κόμη κλαμε πό γωϊσμό, γιατί μέ τήν συμπεριφορά μας, μέ τίς προσεξίες μας, ξεπέσαμε στά μάτια τν λλων καί χι γιατί λυπήσαμε τόν Θεό. Ατά τά δάκρυα δέν νακουφίζουν, εναι παρηγόρητα, εναι δαιμονικά. Παραμένουν  στερα καί καρπα. Δέν φελον, λλά μς βλάπτουν καί ψυχολογικά καί πνευματικά. 

λλά, ν τά προηγούμενα τοπείσματος δέν μς φελον, πάρχουν κάποια δάκρυα πού, χι μόνο μς φελον, λλά καί μς λυτρώνουν, μς σώζουν. Εναι τά δάκρυα τς μετανοίας. Χωρίς ατά δέν θά δομε πρόσωπο Θεο. Χωρίς ατά θά βρομε κλειστό τόν παράδεισο. Χωρίς ατά θά μς περιμένει φωτιά τς κολάσεως καί τό σκότος τό ξώτερο. 
Εναι λήθεια πώς εκολα γλυστρμε στό κακό, γινόμαστε σκλάβοι τς μαρτίας. Ξεσχίζουμε τήν ψυχή μας στά θανατηφόρα γκάθια της. Καί τότε να μέσον θεραπείας πάρχει. Τά θερμά δάκρυα τς ελικρινος καί ληθινς μετανοίας. 
Γνωρίζουμε πό τήν γία Γραφή, τι Δαβίδ μάρτησε βαριά. μετάνοιά του καί οποταμοί τν δακρύων του τόν φεραν πάλι κοντά στό Θεό. Τά μάτια του εχαν γίνει στείρευτες βρύσες. Λούσω καθ᾿ ἑκάστην νύκτα τήν κλίνην μου, ν δάκρυσί μου τήν στρωμνήν μου βρέξω (Ψαλμ. στ, 7), λεγε μέ βαθιά συντριβή. γεννήθη τά δάκρυά μου ρτος μέρας καί νυκτός (ψαλμ. Μα, 4).
ς θυμηθομε τόν πόστολο Πέτρο. Κλασικό παράδειγμα μετανοίας καί ατός. Σέ μιά στιγμή δυναμίας τρες φορές ρνήθηκε τόν Χριστό. Συνλθε μως. Μετάνοιωσε, συνετρίβη... καί ξελθών ξω κλαυσε πικρς (Ματθ. Κστ, 75). Τά δάκρυα τοΠέτρου ξέπλυναν γιά πάντα καί τήν ψυχή καί τό στόμα του, πού ρνήθηκε τόν Διδάσκαλο. Πέτρος κλαψε καί σώθηκε. Ὁ Ἰούδας δέν μπόρεσε νά κλάψει καί χάθηκε. Ἡ ἁμαρτωλή γυναίκα, πού μς πενθυμίζει ἡ Ἐκκλησία κάθε Μεγάλη Τρίτη βράδυ, κλαίουσα ρξατο βρέχειν τούς πόδας τοῦ Ἰησοτος δάκρυσι (Λουκ. Ζ, 38). Καί τσι πρώην μαρτωλή, φολούστηκε στό λουτρό τν δακρύων, γινε λευκή σάν κρίνο, καθαρή σάν τό γάργαρο νερό.
Πράγματι, πως διδάσκουν οθεοφόροι Πατέρες τς κκλησίας μας,  τά δάκρυα τς μετανοίας εναι τό δεύτερο βάπτισμα τς ψυχς. Λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης καί ὁ ἅγιος ωάννης Σιναΐτης: Μετά τήν διάπραξη τς μαρτίας, να δάκρυ νά στάξει σοδυναμεμέ λουτρό παλιγγενεσίας καί παναφέρει τήν χάρη τοΘεο, πού εχαμε καί τήν χάσαμε. Συμβουλεύει ὁ ἅγιος Κυπριανός: ταν μαρτήσεις βαριά, στελε στό Θεό σάν μεσιτεία τά καυτά σου δάκρυα. Τά γνά καί θεάρεστα  δάκρυα εναι να λλο γρόν πρ, μοιάζουν μέ φωτιά, πού φωτίζει καί θερμαίνει τήν ψυχή, πού κατακαίει καί ξαφανίζει τό κακό, τά γκάθια τς μαρτίας καί καθαρίζει τήν καρδιά. Μοιάζουν κόμη μέ δροσιστικό νερό, πού ποτίζουν καί δροσίζουν καί νακουφίζουν τήν νυδρη, ξεραμένη παρξή μας. Εναι νερό, μέ τό ποο πλένεται κάθε ρύπος καί βρωμιά τς λερωμένης ψυχς μας.
Κάποιος λλος παρατήρησε: Γιά νά σβύσουμε να φταίξιμό μας πό τήν μνήμη τν νθρώπων, χρειάζεται νά περάσουν πολλά χρόνια μετανοίας. Γιά τόν Θεό μως ρκεῖ ἕνα μόνο δάκρυ. χουν λοιπόν μεγάλη δύναμη καί μεγάλη ξία τά δάκρυα τς μετανοίας. νας Γάλλος ποιητής γραφε, τι γιά τόν Χριστό τά ραιότερα μάτια εναι τά βουρκωμένα.
Συμβουλεύει Μέγας Βασίλειος: Γιά τήν μαρτία νά κλας. Ατή εναι ἡ ἀρρώστια καί θάνατος τς θάνατης ψυχς.  Ατή εναι ξια πένθους καί κατάπαυστων δυρμν. Μακάρι νά χύνωνται γι᾿ ατήν πολλά δάκρυα καί νά μή λείπει στεναγμός, πού νεβαίνει πό τά βάθη τς καρδις. Ατοτοῦ ἀνθρώπου θρνος μεταβάλλεται σέ χαρά.
δέ γιος ωάννης Χρυσόστομος λεγε: χουμε νάγκη πό συνεχκαί λεπτομερῆ ἐξομολόγηση καί πό πολλά δάκρυα. Εναι παραίτητο, χρειάζεται, πρέπει νά κλάψουμε δ. Μέ τά δάκρυα μαλακώνει σκληρή σάν πέτρα καρδιά μας. Τά δάκρυα γιά τήν καρδιά εναι ,τι βροχή γιά τόν σπόρο. Χωρίς βροχή δέν φυτρώνει καί δέν καρποφορεῖ ὁ σπόρος. Χωρίς δάκρυα καρδιά δέν καρποφορετίς ρετές. ν δέν θέλουμε νά κλάψουμε δ, πωσδήποτε θά ναγκαστομε νά θρηνομε καί νά κλαμε κε, στή μέλλουσα ζωή. κεμέν χωρίς καμία φέλεια, νῷ ἐδμέ μεγάλο κέρδος. 
Ατά τά δάκρυα χουν τήν δύναμη νά σβήσουν τό σβηστο πρ, κενον τόν πύρινο ποταμό, πού τρέχει μπροστά στό φοβερό βμα τοδικαίου Κριτο. Γι᾿ ατήν τήν περίπτωση επε Κύριος, μακάριοι οπενθοντες, τι ατοί παρακληθήσονται.ποσχέθηκε, τι, σοι κλανε, θά γελάσουν, θά χουν παντοτινή χαρά καί γαλλίαση στή Βασιλεία Του.
Τό πρόσωπο πού πλένεται μέ δάκρυα, λέει ὁ ἅγιος φραίμ Σύρος, χει πάνω του μιά μορφιά μάραντη. Μέ ατά ψώνεται ὁ ἄνθρωπος στούς ορανούς, φτάνει στό Θεό. Προσευχή μέ δάκρυα εσακούεται πό τόν Θεό καί φέρνει καρπό πνευματικό. Κάμπτει τό θεο λεος καί κάνει τόν Κύριο νά πιβλέψει μέ στοργή στήν ψυχή μας. Μιά σταλαγματιά δακρύων ελικρινος μετανοίας ξίζει πολύ περισσότερο πό πολύ αμα, αστηρή σκηση, μεγάλη κακοπάθεια καί  πολυήμερη νηστεία, πού γίνονται μως χωρίς συντριβή καί ταπείνωση.
Λέει μιά στορία: Κάποτε νας γγελος κατέβηκε στή γ, γιά νά βρεκαί νά μεταφέρει στόν ορανό ,τι καλύτερο, ,τι κλεκτότερο καί πολυτιμότερο ερισκε. Πρτα φερε μερικές σταγόνες πό τόν τίμιο δρώτα νός γεωργο. Κατόπιν τά δάκρυα μις πονεμένης μάνας, πού κλαιγε παρηγόρητα στό προσκέφαλο τοῦ ἄρρωστου παιδιοτης. Μετά κάποιες σταγόνες αμα πό να παλληκάρι, πού ξεψυχοσε στό πεδίον τς μάχης. λα ατά τά εδε μέ συμπάθεια Θεός, μά δέν ταν τά σπουδαιότερα. πρχε κάτι κόμη καλύτερο. Ὁ ἄγγελος ξανακατέβηκε στή γκαί συλλογιζόταν τί ραγε νά εναι κόμη πολυτιμότερο. Τότε κουσε κάποιον πού κλαιγε καί χυνε καυτά δάκρυα μετανοίας. Τά πρε καί τά νέβασε γρήγορα στόν ορανό. Τά εδε Θεός καί επε: Μάλιστα, ατά τά δάκρυα εναι ,τι πολυτιμότερο πάρχει πάνω στή γ
Τό διο μς πιβεβαιώνει καί τό παρακάτω νέκδοτο. νας νθρωπος, φοδιέπραξε μιά σοβαρή μαρτία, πγε κατόπιν νά ξομολογηθε. Τοεπε πνευματικός, ν θέλεις νά συγχωρηθεῖ ἡ ἁμαρτία σου, πρέπει νά βρες καί νά τοφέρεις τό μεγαλύτερο καί πολυτιμότερο διαμάντι, πού πάρχει στόν κόσμο.
Ὁ ἄνθρωπος ατός ταξίδεψε σέ πόλεις καί χρες μακρυνές καί μετά πό χρόνια, βρκε πραγματικά να μεγάλο διαμάντι καί τοτό φερε. Τό εδε πνευματικός, μά δέν ταν ατό πού περίμενε. Συνέχισε τά ταξίδια καί τήν ναζήτηση. στερα πό πολύ καιρό νακάλυψε να διαμάντι κόμη μεγαλύτερο πό τό πρτο. Ατό πρέπει νά εναι, σκέφτηκε καί τό πγε στόν πνευματικό. λλά καί πάλι δέν ταν τό καλύτερο, τό πολυτιμότερο.
 Στενοχωρέθηκε ὁ ἄνθρωπος. Πέρασαν τά χρόνια, σκέφτηκε. σπρισαν τά μαλλιά μου, γέρασα, σέ λίγο θά πεθάνω καί κόμη δέν βρκα τό πιό πολύτιμο διαμάντι. Τελικά θά φύγω γιά τόν λλο κόσμο συγχώρητος; Ατά επε καί τοξέφυγε να καυτό δάκρυ. Μή λυπσαι, τοεπε πνευματικός. Μόλις τώρα μοῦ ἔφερες τό πολυτιμότερο διαμάντι. Θεός συγχώρησε τήν μαρτία σου...

Μέχρι τώρα, δελφοί μου, μιλήσαμε γιά διάφορα εδη δακρύων. Γιά τά παιδικά, τοπόνου, τς συμπόνοιας, τά μητρικά δάκρυα, τά κροκοδείλια, τοπείσματος καί τοῦ ἐγωϊσμο, γιά τά δάκρυα τς μετανοίας. λα ατά εναι δάκρυα τοῦ ἀνθρώπου γιά τόν αυτό του γιά λλους νθρώπους. Γιά νά κλείσουμε τήν πλατή μιλία μας θά πομε λίγα λόγια γιά τά δάκρυα τς λατρείας, πού πρέπει νά χύνουμε πό γάπη γιά τόν Χριστό.
Ατά εναι δάκρυα φοσιώσεως πρός τόν Κύριο. Εναι λατρευτικά, ερά  δάκρυα. Εναι τό πόσταγμα τς καρδις εγενικν πάρξεων. ς θυμηθομε τίς Μυροφόρες γυνακες, πού ξεκίνησαν νύχτα, ρθρου βαθέως γιά τό μνμα τοΚυρίου. Μαρία Μαγδαληνή εστήκει πρός τμνημείκλαίουσα ξω (ωάν.κ.11). πάρχουν ψυχές, πού κλαψαν γιά νά βρον τόν Θεό. λλοι θρήνησαν, ταν Τόν χασαν. Εναι καί κάποιοι, πού κλανε, γιά νά μή Τόν χάσουν ποτέ.
Στεκόμαστε διαίτερα στά δάκρυα, πού συναντομε στούς σκητές καί μοναχούς. Δάκρυα κατανύξεως τά νομάζει ὁ ὅσιος ωάννης Κασσιανός. Οπολτες τς ρήμου πολεμοσαν καί γωνίζονταν πνευματικά κονίζοντας τό ξίφος τν δακρύων, θά μς πεῖ ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης. ταν μιλομε γιά τά δάκρυα τομοναχικοκόσμου, μή νομίσουμε, τι ταυτίζονται μέ τήν σόβια θλίψη. ντίθετα, μέ ατά ρχεται ἡ ἐν Κυρίχαρά. Τό κλάμα καί ἡ ἀγαλλίαση μπορον νά συνυπάρχουν νετα μέσα στήν δια ψυχή. Εναι χαρμολύπη, γιά τήν ποία μιλον καί χουν οἱ Ἅγιοι τς κκλησίας. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος παρατηρε: Τά κατά Θεόν δάκρυα χαράν βλαστάνει διηνεκκαί μάραντον.
Χριστός εναι χαρά, τό φς τό ληθινό, ετυχία, ἡ ἐλπίδα μας. σχέση μέ τόν Χριστό εναι γάπη, εναι ρωτας ( ὁ Ἅγιος γνάτιος Θεοφόρος λεγε γιά τόν Χριστό, ὁ ἐμός ρως). Εναι νθουσιασμός, λαχτάρα, εναι τό πν. Καί ατοί πού βγκαν στήν ρημο, βγκαν γιά νά συναντήσουν, νά κυνηγήσουν  τόν Χριστό.  Γιά νά τόν συλλάβουν καί νά τόν βάλουν στήν καρδιά τους. τσι επε Μέγας ντώνιος σέ κάποιο κυνηγό.
πάρχει να πολυτίκιο, πού ψάλλεται σέ κάθε σιο: Τας τν δακρύων σου ροας τς ρήμου τό γονον γεώργησας. Τά δάκρυα πού χύνουν εναι σημάδι τοῦ ἐλέους τοΘεο. Εναι δρο Θεο. Εναι πόδειξις, τι προσευχή τους καί ὁ ἀγώνας τους γιναν επρόσδεκτα στό Θεό καί δη μπαίνουν στήν πεδιάδα τς καθαρότητος. χουν καθαρή καρδιά, ἡ ὁποία γίνεται θρόνος καί κατοικία, γιά νά ναπαυθεῖ ὁ βασιλέας Χριστός. Μακάριοι οκαθαροί τκαρδί, τι ατοί τόν Θεόν ψονται.
κόμη καί τότε τά μάτια τά σωτερικά τονοῦ ἐμποδίζονται νά δον τήν προκοπή τους, πως στήν περίπτωση τν δύο μαθητν, τοΛουκκαί τοΚλεώπα στήν πορεία πρός μμαούς. τσι ξακολουθον νά μένουν στό δισταγμό, στήν πορεία, στήν ναζήτηση, στόν γώνα τόν πνευματικό. Γι᾿ ατό παναλαμβάνουν μέ τόν μνογράφο τς κκλησίας στήν κολουθία τς Θείας Μεταλήψεως: Δακρύων μου παράσχου, Χριστέ, ρανίδας, τόν ρύπον τς καρδίας μου καθαιρούσας.
άν νοίξουμε τό Συναξάρι τς κκλησίας καί τά διάφορα Γεροντικά τά σκητικά βιβλία, θά βρομε να μεγάλο πλθος Πατέρων καί σκητν, παλαιοτέρων καί νεωτέρων, πού κλαιγαν κατάπαυστα πό τήν γάπη γιά τόν Χριστό.
πρχε στό γιον ρος νας σκητής, πού νομαζόταν Δανιήλ καί ζοσε στή σπηλιά τοῦ Ὁσίου Πέτρου τοῦ Ἀθωνίτου. ταν λειτουργοσε στό μικρό του καλύβι, χυνε τόσα δάκρυα, πού τό δάπεδο πού ταν σχέτο χμα, γινόταν λάσπη. 
 Ὁ πατήρ Σάββας Πνευματικός, ταν λειτουργοσε, στό Χερουβικό ετε στόν πινίκιο μνο, χτυποσε τό στθος του καί κλαιγε μέ ποταμούς δακρύων. Ομοναχοί-ψάλται μέ δέος περίμεναν γιά ρκετή ρα νά συνέλθει καί νά συνεχίσουν.
Τό διο συνέβαινε καί μέ τόν π. Τύχωνα τόν σκητή, τόν Γέροντα τοπ. Παϊσίου. Κατά τήν θεία Λειτουργία βρεχε τά δάπεδο τοῦ Ἱερομέ φθονα δάκρυα. λα τά μφιά του, πό πάνω μέχρι κάτω γινόντουσαν μούσκεμα πό τό πλθος τν δακρύων. Οψάλται ναγκαζόντουσαν νά λένε καί νά ξαναλένε τό Χερουβικό, μέχρι νά μπορέσει νά συνεχίσει.
Ὁ ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης κάθε φορά πού συναντοσε ναν σκητή, τόν βλεπε δακρυσμένο. Σέ λη τή θεία Λειτουργία, ταν προσευχόταν, ταν θυμόταν τά σεπτά πάθη τοΚυρίου καί τήν Σταύρωση, σιωπηλά δάκρυα κυλοσαν στά ποστεωμένα μάγουλά του.
Στή Σκήτη τοΤιμίου Προδρόμου οπατέρες ρσένιος καί Νικόλαος ποτέ δέν λειτούργησαν χωρίς κατάπαυστα δάκρυα.
Γράφει π. φραίμ Φιλοθεΐτης, πού τά τελευταα χρόνια ζεστήν μερική: Σέ λη του τή ζωή Γέρων ωσήφ Σπηλαιότης χυνε ποτάμια τά δάκρυα μέ φοβερή νταση. Δέν πρξε μέρα, δέν πρξε ρα, πού τά μάτια μας νά μήν σαν δύο βρύσες. Μέ τό πού λεγε ησομου γλυκύτατε, τρεχαν τά δάκρυα... καί συνεχίζει: πό τά δάκρυά του εωδίαζε τό κελλί του, εωδίαζε τόπος λος σάν πό κρίνα καί τριαντάφυλλα, νγύρω μας πρχαν γκάθια καί πουρνάρια. Κάποια φορά, λέει, πού πλησίασα στό κελλί του, κόλλησα κι᾿ ἐγώ. Εωδίαζα λόκληρος. κόμη καί τά γένια μου καί τά ροχα μου.
Τέλος τοῦ ἔλεγε π. φραίμ Κατουνακιώτης: Γέροντα, μέ ατή τήν εχή, τό Κύριε ησοΧριστέ, λέησόν με, τρέχουν ποτάμια τά δάκρυα πό τά μάτια μου καί καίει μιά φωτιά τήν καρδιά μου γιά τόν Χριστό. Εναι ατό πού διαβάζουμε πάλι στήν κολουθία τς Θείας Μεταλήψεως: θελξας πόθμε, Χριστέ, καί λλοίωσας τθείσου ρωτι. 
γαπομε τόν Χριστό μόνο γι᾿ Ατόν, ποτέ γιά μς. χι γιά τά δρα Του. ς μς βάλει που θέλει, ς μς δώσει ,τι θέλει. ς μς κάνει ,τι τοῦ ἀρέσει. μες μόνο Τόν γαπομε. ποιος γαπάει τόν Χριστό, ζετήν ζωή. Ζωή χωρίς Χριστό εναι θάνατος, εναι κόλαση, δέν εναι κν ζωή.

γαπητοί μου,
Στή Σουηδία πρχε μία πριγκίπισσα πού ταν πολύ φιλάνθρωπη. Τήν λεγαν Εγενία καί εχε πράγματι εγενική ψυχή. Κάποτε δρυσε να νοσοκομεο. πειδή μως τά χρήματα δέν φτασαν, ναγκάσθηκε νά πουλήσει λα τά κοσμήματα καί τά διαμαντικά της γι᾿ ατόν τόν σκοπό. 
Μιά μέρα πισκέφθηκε λους τούς σθενες, σέ λους τούς θαλάμους καί τούς παρηγοροσε, τούς στήριζε. νας πό ατούς, σάν τήν εδε, βαλε τά κλάματα καί τήν εχαριστοσε γιά τήν προσφορά της. κείνη, βλέποντας τά δάκρυά του, βαθειά συγκινημένη τοεπε: Δέν κανα τίποτε σπουδαο. Νά, τώρα ξαναβρκα τά διαμάντια μου.Στήν κολουθία τοΜεγάλου ποδείπνου πάρχει να ραιότατο κατανυκτικό τροπάριο. Μέ ατό παρακαλομε τόν Θεό νά μς δώσει δάκρυα μετανοίας, πως τότε τήν μαρτωλή γυναίκα, πού τοῦ ἔπλυνε τά πόδια μέ τά δάκρυά της. Ατά τά δάκρυα τς μετανοίας καί τς γάπης μας πρός τόν Χριστό εναι τά πολυτιμότερα, πού μπορομε νά Τοπροσφέρουμε. Δέν πάρχει ντάλλαγμα τς ψυχς μας, επε Κύριος. Μέ τίποτε δέν τήν ξαγοράζουμε. μως μέ ατά τά δάκρυα μπορομε νά κερδίσουμε τήν θάνατη ψυχή μας. Μέ ατά μπορομε νά νοίξουμε τίς πύλες τοπαραδείσου. ς εχηθομε νά χουμε τέτοια δάκρυα, νά τά δεχτεῖ ὁ Θεός καί νά μς δώσει τήν χαρά τοορανο. μήν.- 

Δεν υπάρχουν σχόλια: